ยเป็นดูอบอุ่น เธอจึงถามตั้งแต่ชื่อแซ่ คณะ รหัสนักศึกษา ไปจนถึงที่อยู่ แม้อีกฝ่ายจะทำหน้าเหมือนรำคาญเต็มทน แต่ก็ตอบทุกคำถามอย่างครบถ้วน เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง อีกฝ่ายก็ถอดเสื้อขนเป็ดออกมาพาดไว้ที่แขน ไม่รู้ทำไมท่าทางนั้นถึงได้ดูเท่เสียเหลือเกิน ทั้งหน้าผากที่มีเหงื่อผุดออกมา และกล้ามแขนที่มีพอประมาณล้วนทำให้เธอต้องเหลือบมองอยู่ตลอด แต่อย่างไรรยูจีฮเยก็ไม่ใช่คนโรแมนติก เธอไม่ได้ตกหลุมรักชูซังอูตั้งแต่แรกเห็น
เธอค่อยๆ ชอบเขาทีละนิด จากคนแปลกๆ ในตอนแรกกลายเป็นคนที่พิเศษ คนที่ใช้ได้ คนที่ดี และเป็นลูกผู้ชายตัวจริงในเวลาต่อมา กระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงครึ่งเทอมเขาก็กลายเป็นคนที่เธอคิดว่าไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป
แต่ปัญหาก็คืออีกฝ่ายไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว พอได้ลองคุยก็ไม่ใช่ว่านิสัยเข้ากันไม่ได้ แต่ซังอูแทบจะไม่สบตากับเธอเลย ไม่สิ แม้แต่ตอนอยู่ด้วยกันเขาไม่แม้แต่จะมองเธอด้วยซ้ำ
‘เราไม่สวยเหรอ’
ลองแต่งตัวตามสไตล์ที่ว่ากันว่าผู้ชายชอบก็แล้ว ลองเปลี่ยนสไตล์การแต่งหน้าตามอินเทอร์เน็ตก็แล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล ซังอูไม่สนใจจีฮเยเลยสักนิด
แต่ถึงอย่างนั้นจีฮเยก็ไม่ยอมแพ้ เธอคิดว่าถ้าพยายามต่อไปเ
