ย ชูซังอูเองก็เป็นผู้ชาย ถ้าเป็นไปได้เธอก็ไม่อยากถามคำถามแบบนี้ตรงๆ เท่าไรนัก เพราะมันอาจเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน แต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่คุกคาม เธอย่อมทนนิ่งเฉยไม่ได้อยู่แล้ว
“อือ”
ทว่าแจยองกลับยอมรับง่ายๆ เกินไป จีฮเยเผลอมองสำรวจรอบตัว คาเฟ่ของมหาวิทยาลัยในเวลาบ่ายสามโมงวันพฤหัสบดีแทบจะไม่คน และดูเหมือนว่าเขาจะมีเหตุผลให้จงใจเลือกที่นั่งหลบมุมตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้ว แจยองดูดเครื่องดื่มแล้วพูดต่อ
“คงต้องบอกว่าชอบมากพอที่จะยอมรับออกมาตรงๆ ทั้งที่รู้ว่าเธออาจจะเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศ”
เอาอีกแล้ว วิธีพูดที่ทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นคนเลวแบบนี้ ปกติแล้วจีฮเยไม่ใช่คนปากพล่อย และเธอก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นจะทำตัวน่าสมเพชด้วยการปล่อยข่าวลือเพียงเพราะถูกรุ่นพี่ผู้ชายที่ชอบผู้ชายคนเดียวกันข่ม
“พี่ดูเหมือนนิสัยดีใช่ไหม”
แจยองถามเหมือนประชด จีฮเยขมวดคิ้วพลางส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ ไม่เลย”
“ใช่แล้ว พี่มันนิสัยแย่ ถ้าไม่ชอบใจขึ้นมายังเล่นสกปรกเก่งอีกด้วย”
“แล้วยังไงเหรอคะ”
“พี่ไม่สนใจหรอกว่าเธอจะเอาเรื่องของพี่ไปพูดยังไง”
แจยองกระเถิบเก้าอี้เข้ามาจนชิดโต๊ะ สายตาที่เคยเฉยเมยพลันเปลี่ยนไป
“แต่ถ้ามีอะไรมากระทบซังอูแม้แต่นิดเดียว พี่ไม่ป
