ใบหน้าด้านข้างที่ไร้สีหน้าแวบหนึ่งก่อนจะกลับมามองด้านหน้าอีกครั้ง ไฟถนนย้อมถนนทั้งเส้นให้กลายเป็นสีส้ม แม้ว่าเป้าหมายคือการเดินให้ถึงบ้าน แต่เขากลับรู้สึกเสียดายที่ระยะทางกำลังหดสั้นลงเรื่อยๆ
“ถึงซะแล้วแฮะ”
“เมื่อถึงเวลามันก็ต้องถึงสิครับ”
เมื่อดูนาฬิกาก็พบว่าใช้เวลานานกว่ายี่สิบเจ็ดนาทีที่คาดไว้ถึงยี่สิบสองนาที นั่นหมายความว่าพวกเขาเดินช้ากว่าความเร็วปกติมาก
แจยองหยุดเดินในซอยที่มองเห็นตึกอะพาร์ตเมนต์ ขณะเดียวกันการก้าวเท้าของซังอูก็ช้าลงกว่าเดิม เขาจูงจักรยานไปจอดและล็อกในที่จอดที่กำหนดไว้ แม้จะทำอย่างช้าที่สุด แต่มันก็เสร็จสิ้งลงในเวลาไม่นาน ต่อไปก็ถึงคราวที่ต้องเดินเข้าตึกแล้ว ทว่าซังอูกลับหันไปมองด้านหลัง
แจยองยังคงไม่ไปไหน เจ้าตัวยืนล้วงกระเป๋าสองมือและมองมาที่ซังอู ทั้งที่ไม่ได้พูดถ้อยคำลามกข้างหูหรือแกล้งหลับ เพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆ เท่านั้น แต่ไม่รู้ทำไม… บางทีอาจจะเป็นการหลอกตาของไฟถนน ซังอูลืมจนหมดสิ้นว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันมาทั้งวันแล้ว และอยากจะเห็นหน้าแจยองใกล้ๆ กว่านี้
เวลาอยู่กับอีกฝ่ายเขามักจะรู้สึกอึดอัดบริเวณหน้าอก ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่หัวใจเต้นเร็วกว่าปกติหรือเลือดส
