การแข่งขัน”
“ผมไม่ได้แพ้ให้รุ่นพี่ แต่หมายถึงสติแพ้ให้กับความต้องการต่างหากครับ”
“ความต้องการก็เป็นส่วนหนึ่งของนายไม่ใช่หรือไง”
นี่ไม่ใช่เวลาที่ควรจะมาโต้เถียงกัน เพราะจูบสูบวิญญาณนั่นทำเอายืนไม่อยู่ ความปรารถนาที่จะลิ้มรสความสุขที่มากยิ่งขึ้นกับความต้องการที่จะหลบหนีไปยังที่ปลอดภัยปะทะกัน และสิ่งที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าคือความหวาดกลัว
“ไปก่อนนะครับ”
“โอเค”
แจยองก้มลงหยิบหมวกขึ้นมาสวมลงบนศีรษะของซังอูแบบเอียงๆ
“ฝันดีนะ ซังอูยา”
“…รุ่นพี่ก็เช่นกันครับ”
ก่อนที่จะรู้สึกละโมบไปมากกว่านี้ ซังอูรีบหันหลังเดินไปที่ตึกทันที
