รียมตัว จากนั้นก็บอกว่าทำไม่ได้ เมื่อเข้าใจถึงคำปฏิเสธทั้งหมดนั้น ความคิดของเขาก็กระจ่างขึ้น
ต่างคนต่างมีความเร็วที่เหมาะสมกับตัวเอง ถ้ารีบแล่นเรือเร็วเกินไป เรืออาจพลิกคว่ำหงายท้องได้ ตอนนี้เขาพอจะรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไรต่อไป คงยังไม่สายเกินไปนัก
แจยองลบไฟล์วิดีโอทั้งหมดแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง เขาเดินไปที่เตียงและหยุดอยู่ตรงหน้าซังอูที่หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย เห็นเหมือนจะนอนไม่สบายตัว เขาจึงแกะผ้าห่มที่พันรอบตัวอีกฝ่ายอย่างแน่นหนาออกแล้วจับให้นอนลงบนเตียงดีๆ หลังจากห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้ว เขาก็นั่งยองๆ มองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า
ในยามตื่นถ้าไม่ทำตัวหยาบกระด้างก็ดื้อเถียงคำไม่ตกฟากแท้ๆ ใบหน้ายามหลับไม่ควรจะสงบเรียบร้อยขนาดนี้เลย
“นี่ ไอ้เด็กบ้า”
ไม่มีการตอบรับกลับมา
“วันนี้ฉันเห็นที่นายไปขุดมาหมดแล้วนะ ประทับใจมาก”
แจยองพูดต่ออย่างไม่สนใจ
“ฉันพับความคิดที่จะล้มเลิกความตั้งใจไปแล้ว รู้ไว้ด้วย”
ถึงจะบ้าระห่ำขนาดนั้น แต่น่าแปลกที่อีกฝ่ายยังดูน่าเอ็นดู
“สิ่งที่ทำไปในวันนี้…”
แจยองใช้หลังมือลูบแก้มของซังอู แล้วเลื่อนนิ้วหัวแม่มือไปที่โหนกแก้ม
“คราวหน้าฉันจะมาทำต่อ เพราะงั้นจำความรู้สึกนี้ไว้ให้ดีล่ะ
