ความจำ
ซังอูมักจะจนปัญญาเพราะความจำบ่อยๆ สมัยมัธยมเขายอมแพ้กับการพยายามจำแนกเด็กผู้ชายที่หน้าตาคล้ายๆ กันไปเสียหมด และตอนอยู่ในกองทัพ ถ้าไม่มีชื่อที่ปักอยู่บนอก เขาอาจจะใช้ชีวิตประจำวันอย่างเป็นปกติไม่ได้เลยก็เป็นได้
ความทรงจำแรกที่ทำให้เขาลำบากคือย้อนกลับไปตอนเขาอายุเจ็ดขวบ ซังอูเดินทางไปที่บ้านของญาติในวันปีใหม่ของเกาหลี และเขาทำให้ลูกพี่ลูกน้องชายที่อายุมากกว่าเขาห้าปีร้องไห้ระหว่างเล่นด้วยกัน
‘อย่ามาล้อชื่อแม่ฉันนะ ไอ้…ไอ้คนนิสัยไม่ดี!’
‘ไม่ได้ล้อสักหน่อย’
อีกฝ่ายวิ่งน้ำตานองหน้าไปหาพ่อแม่ของตัวเอง และฟ้องว่าซังอูล้อเลียนป้า ด้วยเหตุนั้นพวกผู้ใหญ่จึงถามหาต้นสายปลายเหตุ เขาพูดออกไปต่อหน้าพวกท่านว่าป้าของเขาชื่อ ‘ชูโกจา’ จากนั้นเขาก็ได้เห็นพ่อโกรธเป็นครั้งแรก
ระหว่างทางกลับบ้าน พ่อขอโทษเขาที่ทำให้กลัว พร้อมทั้งตักเตือนว่าอย่าล้อเลียนคนอื่นด้วยการเปลี่ยนชื่อของคนคนนั้น พอซังอูบอกไปว่าเขาไม่ได้ล้อเลียน เพียงแค่พูดชื่อของป้าเท่านั้น พี่สาวก็เยาะเย้ยว่าเขาเป็นไอ้โง่ที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของป้า เธอไล่ถามตั้งแต่ชื่อของย่าไปจนถึงชื่อของลูกพี่ลูกน้องแต่ละคน และซังอูก็ตอบอย่างซื่อสัตย์ แต่ถามมายี
