วันต่อมา ชีวิตประจำวันของซังอูก็ยังคงเหมือนเมื่อวาน ไม่ว่าจะศึกษาการเขียนโปรแกรมอย่างไรก็ไม่เข้าหัว พอจะอ่านเตรียมเนื้อหาที่จะเรียนในอนาคตล่วงหน้าก็ขาดแรงบันดาลใจ
‘แค่วันเดียว ปล่อยไปก็คงไม่เป็นไร’
การสอบกลางภาคก็เสร็จสิ้นไปแล้ว และเขาไม่มีเรียน แถมยังเจอเรื่องสะเทือนใจมา เขาย่อมมีสิทธิ์ที่จะพักผ่อนเหมือนคนเฉื่อยชา เหมือนคนสันหลังยาว เหมือนคนขี้เกียจ เหมือนจางแจยอง
แต่มันเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด ถ้าไม่เล่นเกมหรือนอนกลางวัน เวลาก็ไม่เดินไปไหน ซังอูไม่รู้จักวิธีทำตัวขี้เกียจ ที่บ้านของแม่ยังมีของเล่นมากมายให้พอเอามาเล่นฆ่าเวลาได้ แต่พอออกมาอยู่คนเดียวโดยตั้งเป้าไว้ที่การเรียน เขาย่อมไม่นำของพวกนั้นติดตัวมาด้วย
เขาเดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้องแคบๆ เพื่อหาอะไรทำ สุดท้ายก็ใช้เวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์กับการย้ายเฟอร์นิเจอร์ที่สะอาดดีอยู่แล้วออกมาปัดฝุ่น ทำความสะอาดห้องน้ำ ซักผ้า และออกไปซื้อของมาเติมให้เต็มชั้น
ถึงจะแสร้งทำเหมือนไม่เป็นอะไร แต่ความเครียดราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ก็ยังคงครอบงำอารมณ์ความรู้สึกของเขา ตอนกลางวันยังไม่เท่าไร แต่ยิ่งใกล้เที่ยงคืน อาการก็ยิ่งย่ำแย่ ซังอูวิเคราะห์พฤติกรรมของจางแจยอง
