“งั้นจะเปลี่ยนเป็นกี่วิครับ”
“ไม่ต้องไปยุ่งกับเวลา มาปรับขนาดให้ใหญ่ขึ้นนิดหน่อยแล้วค่อยย่อให้เล็กลงกันเถอะ”
“เอาขนาดประมาณไหน... 110% พอไหมครับ”
“ไม่ต้องไปคิดถึงตัวเลข ดูเอาตามความรู้สึก”
ตอนที่ไม่ทันระวัง แจยองก็วางมือบนหลังมือของซังอูที่จับเมาส์อยู่ แจยองกำลังมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเอาจริงเอาจัง ซังอูจึงพลาดจังหวะดึงมือออก
‘เอ่อ…อ่า เอ๊ะ?’
ระหว่างที่กำลังสับสนวุ่นวาย แจยองก็กุมหลังมือของเขาและคลิกเมาส์ เจ้าตัวขยับเมาส์ด้วยสีหน้าเฉยเมยเพื่อจัดการไทม์ไลน์และปรับขนาดรูป
“ดูพรีวิวยังไงอะ”
เมื่อได้ยินดังนั้นซังอูก็ได้สติ เขาดึงมือออกและกดคีย์ลัด จากนั้นผลลัพธ์ที่แจยองทำก็ปรากฏขึ้นในหน้าต่างใหม่ ระยะเวลาเท่าเดิม แต่พอใส่เอฟเฟกต์เข้าไปแล้วดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ซังอูจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์
“ชูซังอู”
“ครับ”
“นี่ไม่ใช่การแข่งขัน อย่าลืมว่ามันคือการร่วมมือกัน คิดว่าด้านกราฟิกฉันรู้ดีกว่า หรือนายรู้ดีกว่า”
“รุ่นพี่ครับ”
“งั้นใครควรเป็นผู้นำ”
“รุ่น…พี่ครับ”
แจยองเงียบไปครู่ใหญ่ เมื่อซังอูหันไปมองก็พบว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องตัวเองอยู่ จู่ๆ แจยองก็พูดเสียงดัง
“ชเวยูนา!”
ยูนายังคงเอาแต่โยกหัวแล
