“กินอีกไหม”
“…ครับ”
แจยองป้อนส่วนที่เหลือใส่ปากซังอูหน้าตาเฉย ซังอูตั้งอกตั้งใจเคี้ยวเกี๊ยวที่ยัดอยู่เต็มปาก ไม่รู้เพราะตั้งใจกินมากเกินไป หรือเพราะเกี๊ยวมันร้อน เขารู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆ ร้อนขึ้นมา
“ทำไมวันนี้มันร้อนงี้วะ”
“นั่นสิครับ”
แจยองวางตะเกียบลงแล้วถอดหมวกวางไว้บนโต๊ะ สองมือจับชายเสื้อสเวตเตอร์แล้วถอดออกรวดเดียว เสื้อยืดสีขาวที่สวมไว้ด้านในจึงร่นขึ้นมาถึงหน้าท้อง ทำเอาซังอูลืมวิธีหายใจ เห็นอีกฝ่ายเอาแต่เล่นไปวันๆ แต่พื้นที่บนหน้าท้องนั้นกลับถูกจับจองด้วยกล้ามเนื้อ
แจยองโยนเสื้อของตัวเองไปไว้บนเตียงพับแล้วหยิบหมวกมาสวมอีกครั้ง แขนเปลือยที่ไม่ได้เห็นเป็นครั้งแรกแต่กลับดึงดูดสายตา สายตาของซังอูกวาดมองกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นที่อยู่บนแขนของแจยองอย่างระมัดระวัง บางส่วนของรอยสักที่พาดลงมาจากไหล่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ แม้ไม่อยากนึกถึงว่าบนรถในคืนนั้นตัวเองทำอะไรกับแขนนั้นลงไปบ้าง แต่เขาก็หยุดคิดไม่ได้
จู่ๆ แจยองก็หันมาทำให้สายตาสองคู่ประสานกัน ซังอูตกใจหันไปมองจอคอมพิวเตอร์ที่ยังไม่ได้บูตและทำท่าจะจับเมาส์ที่ยังไม่ได้เอาขึ้นมาวางด้วยซ้ำ
“เพิ่งเคยเห็นนี่ครั้งแรกสินะ”
แจยองถกแขนเสื้อขึ้นไป
