่สิบเอ็ดชื่อ เขากลับตอบผิดถึงสิบแปดชื่อ พ่อถอนหายใจ ส่วนแม่ไม่พูดไม่จาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากว่าต้องวัดไอคิวของเขาสักหน่อยแล้ว
สัปดาห์ต่อมา ซังอูไปที่โรงพยาบาลขนาดใหญ่กับพ่อและแม่ คุณหมอในชุดกาวน์สีขาวบอกซังอูว่าไม่ต้องกลัวและชักชวนว่ามีอะไรสนุกๆ ให้เล่นหลายอย่าง แต่ทั้งที่พูดอย่างนั้น เธอกลับบังคับให้เขาวาดรูปห้ารูป และเอาแต่ถามคำถามไร้ประโยชน์
‘ว้าววว สนุกมากเลยใช่ไหม’
‘ไม่ครับ ผมอยากกลับบ้าน’
ในตอนท้ายเขาได้เล่นจำตัวเลขและแก้โจทย์รูปทรงที่วาดไว้บนกระดาษ มีเพียงช่วงเวลานั้นเท่านั้นที่เขารู้สึกสนุก
เขามารู้ทีหลังว่ากิจกรรมเหล่านั้นคือการทดสอบเชิงลึกทั้งหมดสิบสามแบบ ได้แก่ การทดสอบความจำ การทดสอบบุคลิกภาพในด้านต่างๆ การทดสอบสภาพจิตใจ การทดสอบสติปัญญา และการทดสอบความสามารถในการเข้าสังคม แม่เอาผลการทดสอบให้ดูพร้อมอธิบายให้ฟังตอนซังอูอายุสิบสามปี ซึ่งเป็นตอนที่เกิดเรื่องขัดแย้งทำนองเดียวกันขึ้นที่โรงเรียนและเขาถูกเรียกว่าไอ้โง่
‘ไม่มีคำวินิจฉัยว่าสมองส่วนหน้า[1]เกิดความเสียหาย ดังนั้นลูกไม่ต้องกังวล อาการที่สงสัยว่าจะเป็นภาวะไม่รู้ใบหน้าก็เกิดจากการมีความผูกพันไม่มากพอ จึงเรียกว่าเป็นการเลือ
