กที่จะลืม ไม่ใช่ปัญหาด้านสติปัญญาจ้ะ แม่กลัวว่าลูกจะกลายเป็นคนอวดดีเลยไม่ได้บอก แต่ความจริงแล้วความฉลาดทางด้านความจำของลูกอยู่ในระดับยอดเยี่ยมของอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะเลยล่ะ’
‘ผมไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหมครับ’
‘แน่นอนสิ เดิมทีสมองของมนุษย์ก็มักจะกำจัดข้อมูลที่ไม่จำเป็นทิ้งไปอยู่แล้ว สมองของลูกแค่มีการจัดลำดับความสำคัญที่ต่างจากคนอื่นเล็กน้อยและทำงานได้มีประสิทธิภาพกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง’
‘ผมดีใจครับ ที่ผมไม่ใช่ไอ้โง่’
‘…อย่าพูดแบบนั้นสิ แล้วก็คุณหมอบอกว่าอารมณ์ของลูกมั่นคงมากจนน่าเป็นห่วง แต่แม่ไม่รู้สึกว่ามันเป็นปัญหาตรงไหน นอกจากนี้ก็มีอาการคิดหมกมุ่นอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งเล็กน้อย ลูกก็รู้ไว้แล้วกัน’
‘เป็นอันตรายมากไหมครับ’
‘ไม่จ้ะ เห็นว่าไม่ถึงกับเป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิต ลูกไม่ต้องใส่ใจหรอก แม่เองก็มีอาการเดียวกัน แต่ก็อยู่มาได้โดยไม่มีปัญหาอะไรนะ’
การเลือกที่จะลืมคือความสามารถในการลบความทรงจำที่ไร้ประโยชน์และเหลือไว้เพียงความทรงจำที่จำเป็น ตอนนี้มันเป็นความสามารถที่จำเป็นมากทีเดียว แต่น่าแปลกที่สมองกลับไม่ทำงานเหมือนปกติ
ความทรงจำของเมื่อวานยังชัดเจนจนขนลุก แม้จะอยู่สภาพอ่อนแรงเพราะดื่มเหล้าเข้าไป
