มาก แต่ช่วงเวลาหลังจากขึ้นไปนั่งบนรถของแจยองยังแจ่มชัดราวกับวิดีโอที่ถูกถ่ายด้วยกล้องความละเอียดสูง ไม่ใช่แค่ภาพและเสียง แต่ยังมีทั้งกลิ่น สัมผัส และกระทั่งรสชาติ เขาจำได้เป็นฉากๆ ว่าผิวของจางแจยองมีรสชาติอะไร อีกฝ่ายบีบไหล่แน่นแค่ไหน และในรถร้อนเพียงใด
กลิ่นแว็กซ์จากหน้าผากที่ชื้นเหงื่อ ความรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบตอนที่พนักพิงเอนไปข้างหลัง เสียงหายใจหอบถี่ เสียงครางกระเส่าของแจยองที่ดังลอดไรฟัน ทุกคำพูดที่กระซิบเบาๆ ข้างหู ทุกคำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ และทุกคำสบถด่าที่พ่นออกมาด้วยความโกรธ
ช่วงเวลาที่นึกไม่ออกมีเพียงก่อนที่ตัวเองจะหลั่งในฝ่ามือของแจยองเท่านั้น ส่วนที่เหลือนั้นซังอูจำได้ละเอียดมากเกินไปด้วยซ้ำ
“แม่ครับ ผมแย่แล้ว”
ซังอูพึมพำอย่างไร้เรี่ยวแรงและลุกจากเตียง เขานอนเหม่อลอยไม่ทำอะไรจนได้เวลาอาหารกลางวัน หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็หยิบข้าวสวยกึ่งสำเร็จรูปกับแกงกะหรี่สำเร็จรูปจากชั้นติดผนังมาอุ่นกิน และเมื่อล้างจานเสร็จ เขาก็ไปนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
ตอนนี้ ‘เวจจี้ เวนเจอร์’ ล่มแล้ว จนกว่าจะหาดีไซเนอร์คนอื่นได้ เขาทำงานไปก็ไม่มีความหมาย และเขาก็ไม่มีอารมณ์จะทำเกมด้วย
