เสียงนั้นอยู่ระหว่างการกรีดร้องกับการครวญคราง ริมฝีปากของแจยองกลืนเสียงของซังอูลงไป ซังอูลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะส่งลิ้นมาอย่างรวดเร็ว แจยองเคยคิดมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วว่าอีกฝ่ายเหมือนกับเครื่องดูดฝุ่น ทั้งที่เป็นแค่การดูดดึงอย่างไม่มีชั้นเชิง แต่ไม่รู้ทำไมถึงทำให้เขาวู่วามคล้อยตามได้ขนาดนี้ แจยองเกี่ยวกระหวัดลิ้นของซังอูแล้วดูดดึงริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงและรีบร้อน ไม่มีเวลาแล้ว
นิ้วมือของซังอูสอดเข้ามาที่ท้ายทอยและกำเส้นผมของแจยอง แขนอีกข้างโอบหลังของแจยองแล้วรั้งเข้าหาตัวเอง แจยองในช่วงเวลานี้ยอมให้ฉุดดึงอย่างว่าง่าย เขายกเข่าซ้ายขึ้นเหนือต้นขาของซังอู ย้ายจุดศูนย์ถ่วงไปที่เบาะข้างคนขับ แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเข่าของซังอูก่อนจะโน้มตัวลงไปกดจูบ
“แฮ่กๆ…”
ซังอูดันใบหน้าของแจยองออกแล้วโกยอากาศเข้าปอด แจยองเองก็หายใจหอบถี่ไม่ต่างกัน นี่มันมนุษย์หรือสัตว์ป่ากันแน่ เขารู้สึกละอายชั่วขณะ แต่เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นมองกลับมา เขาก็วางใจ ในดวงตาของซังอูมีความบ้าคลั่งที่ชื่อว่าความใคร่เปล่งประกายอยู่ แจยองจึงไม่รู้สึกว่าตัวเองต้องยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป แม้แต่เวลาที่ใช้ไปกับการมองอีกฝ่ายเขาก็เสียดาย
