”
“นาย… ทำไมพูดจาแบบนั้น อื้อ… ฉัน…เป็นใคร”
“อา แฮ่ก... พี่–เชี่ย…จางแจยอง”
วินาทีที่แรงกระตุ้นเพิ่มขึ้นจากการได้ยินอย่างแจ่มชัด เขาก็เพิ่มแรงที่มือและหลับตาแน่น จากนั้นช่วงเวลาที่รถไฟเครื่องยนต์เสียวิ่งลงเนินและลอยคว้างอยู่กลางอากาศก็มาถึง แจยองรู้สึกเหมือนตกอยู่ในสภาพไร้แรงโน้มถ่วง ความรู้สึกที่สะสมไว้อย่างบ้าคลั่งระเบิดออกมา ภาพสีดำตรงหน้าถูกปักด้วยลวดลายสีแดง สีแห่งสุนทรียะทางร่างกาย ซังอูที่ทำเหมือนจะกัดนิ้วของแจยองให้ขาดพลันไหล่สะท้านและระเบิดเสียงครางออกมา
สองแท่งเนื้อที่ถูกกำแน่นแนบสนิทอยู่ในฝ่ามือคายผลลัพธ์ออกมา แจยองทรุดลงบนร่างของซังอูและหอบหายใจถี่ ความรู้สึกหวิวๆ เหมือนตอนหลั่งครั้งแรกในชีวิตสดใหม่เหมือนอยู่ในกำมือ เขารู้สึกชาไปทั้งร่าง
“แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก...”
ความสุขล้นที่ทำให้ขนหัวลุกชันค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยความอ่อนล้าที่ทำให้รู้สึกดี มือที่ยกขึ้นเพื่อจะดึงไหล่ที่ยังคงสั่นเบาๆ มากอดเต็มไปด้วยของเหลวขาวขุ่นที่หลั่งออกมา
“ไม่คิดเลยว่านายจะโรคจิต...ขนาดนี้”
“…พูดอย่างกับตัวเองปกติ”
แจยองยัดกายขึ้นอย่างยากลำบาก กุมแก้มของซังอูด้วยมือที่สกปรก ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่ค้างอยู
