ได้ยินเสียงว่ะ และด้วยเหตุนั้น แจยองจึงเอาแต่ชวนคุย
“อา…อื้อ”
แจยองไม่สามารถเอาชนะความปีติยินดีที่ครอบงำหัวสมองจึงทิ้งร่างกายท่อนบนลงบนร่างของซังอู เขาขยับมือเร็วขึ้น แขนข้างหนึ่งของซังอูโอบรัดคอของแจยอง ส่วนอีกข้างเลื่อนลงไปวางทับบนมือของแจยองที่อยู่ข้างล่างแล้วเพิ่มแรง แจยองหันหน้าไปบดขยี้ริมฝีปากกับลำคอของซังอู
“ฉัน…เป็นใคร”
แจยองมัวเมาด้วยแรงกระตุ้นที่ปกคลุมหัวสมองจนกลายเป็นสีขาวโพลน เขาฝืนยกร่างกายท่อนบนขึ้นอย่างลำบากแล้ววางคางเกยอกซังอู อีกฝ่ายเอาแต่ปิดปากแน่นจนเกิดรอยย่นที่คาง แจยองจึงใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ง้างปากที่ปิดสนิท
“อา แฮ่ก! ฮา…ฮา…”
ทันใดนั้นเสียงครวญครางยั่วอารมณ์ก็ระเบิดออกมา แจยองพยายามรั้งสติที่เริ่มพร่ามัวสอดนิ้วมือเข้าไปเพื่อไม่ให้ซังอูปิดปากได้
“อ๊ะ อา… อืออึก ฮื่อ…”
เสียงของซังอูดังประสานกับเสียงเฉอะแฉะ ตอนนี้ถ้าเป็นแบบนี้…
“นาย… อึก ถ้าลงสนามจริงล่ะก็… ได้ร้องไห้แน่”
แจยองขยับมือเร็วขึ้น เขากำลังกดชูซังอูไว้ใต้ร่าง แค่เรื่องนี้ก็ทำให้เขาพุ่งไปถึงจุดสุดยอดอย่างรวดเร็ว ความลุ่มหลงทำให้ชายหนุ่มไม่รู้สึกเจ็บแม้จะถูกซังอูกัดนิ้ว
“ซังอู…ยา ฉันเป็นใคร”
“หุบ…ปาก
