ครับ”
“หมายความว่าไงน่ะ ที่พูด”
“ผมไม่อยากบอ… อ๊ะ อือ!”
แจยองจับแก่นกายสองแท่งที่กำมือเดียวไม่รอบแล้วเริ่มนวดคลึงขึ้นลง เขาอยากมองหน้าอีกฝ่ายแล้วทำไปด้วย แต่แรงกระตุ้นอันแข็งแกร่งทำให้เขาทรุดกายลง แจยองอิงหน้าผากกับพนักพิงพลางหายใจหอบถี่
“อือ อื้อ เชี่ย…เอ๊ย…”
แจยองฝังหน้าลงกับต้นคอของซังอูแล้วขยับมืออีกครั้ง แม้การมองเห็นจะถูกปิดกั้นเพราะหลับตา แต่ความรู้สึกยังเปี่ยมล้น ลมหายใจหนักหน่วงที่กระทบกับใบหู นิ้วมือเร่งร้อนที่สัมผัสอยู่บนแผ่นหลัง กลิ่นกายและกลิ่นเหงื่อที่กระตุ้นจมูก ผิวหนังร้อนผ่าวที่แนบอยู่กับลำตัว ทั้งหมดนั้นทำให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่าน
“อา…อา…ซัง…อูยา”
เขาขยับมือแรงและเร็วขึ้น เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับร่างกายของตัวเอง แจยองย่อมรู้ดี แต่เขายังไม่เคยปลุกเร้าสองคนพร้อมกัน
“ชูซังอู อื้อ… นาย…ทำอะไรอยู่”
นั่นไม่สำคัญ เพราะแม้เขาจะขยับมืออย่างเร็วที่สุดแล้ว แก่นกายของอีกฝ่ายก็ยังตอบสนองได้ไวพอกัน สองแท่งเนื้อแน่นตึงกระแทกกัน หลั่งของเหลวออกมาจนชุ่มฝ่ามือ แจยองเริ่มปวดมือแต่ก็ยังคงเร่งความเร็วขึ้น
“ตอนนี้พวกเรา…ทำอะไรกันอยู่”
ซังอูยกสะโพกขึ้นลงบิดเร่าร่างกายอย่างเงียบๆ อยาก
