มากนัก แต่พอเขาจะจู่โจมแก่นกาย อีกฝ่ายก็เริ่มต่อต้านอย่างสุดชีวิตเพื่อปกป้องหว่างขาของตัวเอง แจยองต้องทั้งปัด ทั้งดันมือของเจ้าตัวออก
“อื้อ… ไม่ได้…”
“จะมาไม่ได้อะไรอีก”
‘ใจกูอยากจะจับพลิกแล้วเสียบเข้าไปเลยด้วยซ้ำ แต่เห็นใจว่ารถมันแคบ กลัวจะเจ็บตัวหรอก’
แจยองยึดข้อมือของซังอูแล้วมองเข้าไปในตาของอีกฝ่าย ดวงตาที่ปรือเปิดเพียงครึ่งจ้องกลับมาด้วยความทรมาน ตัวเขาที่ซังอูเห็นก็กำลังทรมานเช่นกัน
‘เชี่ยเอ๊ย ทนมานานเกินไปแล้ว’
เจ้าสิ่งนั้นเอาแต่ส่งสัญญาณว่าจะปลดปล่อยแต่เขากลับไม่ได้แตะต้องมันสักที ชายหนุ่มจึงปวดท้องมานานแล้ว แจยองปลดกระดุมกางเกงและดึงกางเกงของตัวเองลง สภาพของบ็อกเซอร์รัดรูปที่สวมอยู่ดูไม่ค่อยดีนัก ไม่รู้ว่ามีน้ำไหลซึมออกมามากแค่ไหนแล้ว ด้านหน้าถึงได้เปียกแฉะขนาดนั้น
แจยองดึงชั้นในของพวกเขาทั้งคู่ลงพร้อมกันในคราวเดียว แล้วแนบกายชิดกับซังอู ท่อนล่างติดกับท่อนล่าง ท่อนบนติดกับท่อนบน จากนั้นกำแก่นกายทั้งสองพร้อมกัน ซังอูสะดุ้งคว้ามือของแจยองไว้
“ถ้าจะทำแบบนั้นผมจะกลับบ้าน... ไปทำเองครับ”
“นี่เป็นโอกาสที่จะได้มองหน้าฉันแล้วเสร็จไปด้วยนะ?”
“ถึงยังไงก็… ทำแบบนั้นตลอดอยู่แล้ว
