ไว้แน่น แจยองจึงตอบกลับไปอย่างรำคาญ
“ทำไมอีก ฉันยุ่งอยู่นะ”
“ผม… มีเรื่องสำคัญจะพูดครับ”
“พูดมา”
“ก็รุ่นพี่เอาแต่ทำให้ผมพูดไม่ออกนี่ครับ”
“งั้นก็ไม่ต้องพูด”
แจยองโน้มตัวลงไปอีกครั้ง ใช้ปากปิดปากที่เอาแต่ส่งเสียงดัง ขณะเดียวกันก็ขยับมืออย่างรีบร้อน เขารูดซิปลงแล้วดึงกางเกงอย่างเร่งรีบ แม้จะหลับตาอยู่แต่ก็รู้สึกได้จากการสัมผัสด้วยมือว่าชั้นในคือกางเกงบ็อกเซอร์ที่ทำจากผ้าฝ้าย ทันทีที่แจยองคลำหาจุดศูนย์กลางที่ไม่เคยมีใครได้แตะต้องมาก่อน ซังอูกัดริมฝีปากของแจยองอย่างแรง
แค่ดูจากใบหน้าที่เร่าร้อน แววตาที่เลื่อนลอย น้ำเสียงที่สั่นเครือ และการจูบที่รุนแรง ความจริงที่เคยคาดเดาไว้ก็ชัดเจนขึ้นมา ว่าเจ้าสิ่งนั้นของซังอูเองก็กำลังเกรี้ยวกราดอยากจะหาที่ระบาย เช่นเดียวกับสิ่งที่อยู่ในกางเกงของแจยอง แจยองไม่คิดที่จะลูบไล้อย่างรักใคร่อ่อนโยน ทันทีที่เขากอบกุมเหนือผ้าที่ชื้นแฉะอยู่ก่อนแล้ว ซังอูก็เกร็งไปทั้งตัวพร้อมกับส่งเสียงคราง
“เจ้านี่ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ซังอู”
“การกระตุ้นบางจุด… (บลาๆๆ) เนื้อเยื่อในอวัยวะเพศชาย… (บลาๆๆ) การไหลเวียนโลหิตเพิ่มขึ้น…”
อีกฝ่ายพูดสิ่งที่เขาฟังบ้างไม่ฟังบ้าง จนถึงตอนนี้ซังอูไม่ได้ขัดขืน
