อีกด้านเย้าแหย่ด้วยมือ การดึงทึ้งเส้นผมแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกดี ทุกครั้งที่เขาหยอกล้อด้วยลิ้น ร่างกายของซังอูจะบิดเร่า แจยองเข้าใจว่าอีกฝ่ายจะหนีจึงโอบรัดเอวไว้แน่น แนวกระดูกสันหลังที่เว้าเข้าไปชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เสื้อผ้าของแจยองก็ถูกซังอูดึงรั้งขึ้นมาที่คอโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน เสื้อสเวตเตอร์และเสื้อยืดที่แจยองสวมรองไว้ด้านในถูกถอดออกพร้อมกันแล้วโยนไปไว้ที่เบาะหลัง ระหว่างนั้นแว่นก็ถูกถอดออกไปด้วย จากทัศนวิสัยที่เบลอเล็กน้อยเขาพบว่าซังอูกำลังนอนมองมาที่เขา แววตาที่มีไฟลุกโชนคู่นั้นราวกับกำลังลูบไล้แจยองไปทั่วทั้งร่าง
“ซังอูยา”
“ครับ”
การตอบรับเหมือนตอนเรียกในยามปกติทำให้เขารู้สึกขำ ทั้งที่อยู่ในสภาพเปลือยอกแบบนั้นอีกทั้งใบหน้าก็เต็มไปด้วยความต้องการแท้ๆ
สายตาของแจยองมองไปที่หว่างขาของซังอูที่นูนออกมาจนแทบจะทะลุกางเกงยีนส์ผ้าหนา แจยองคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนสนุกกับการถอด เสื้อผ้าสีดำธรรมดาๆ คนที่ขาวสะอาดและเรียบง่าย และ…
“ใครจะไปคิดว่านายจะมีหมาป่าสีดำซ่อนอยู่ข้างใน”
“พูดอะไรน่ะ ไอ้…โรคจิต”
แจยองยื่นมือไปปลดเข็มขัดที่รัดแน่นและปลดกระดุมกางเกง
“เดี๋ยวครับ”
ซังอูคว้ามือของแจยอง
