เมื่อนึกถึงข้อความที่ได้รับเมื่อวานขึ้นมา ใจเขาก็เต้นแรง ทั้งยังรู้สึกเวียนหัว เดิมทีเวลานี้เขาควรจะแยกกับจีฮเยแล้วกลับบ้านไปเตรียมใจ… ท่าทีที่เคยมั่นใจในตัวเองของซังอูตอนพบกับแจยองในวันศุกร์หายไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากพิชิตขั้นตอนการมีเพศสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายในทางทฤษฎีมาได้
‘ยังไงก็คงไม่ได้’
ถึงอย่างไรเขาก็คิดว่าจะเปลี่ยนใจและขอโทษแจยอง ซังอูดึงเครื่องเล่นเกมมากอดแล้วตอบ
“ไม่ล่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ”
“เอาสิคะ”
ไม่รู้ว่าจีฮเยดีใจอะไรขนาดนั้นถึงได้ปิดปากหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอีกแล้ว
บรรยากาศรอบตัวมืดลงโดยไม่รู้ตัว เขาถูกจีฮเยลากไปทางคณะมนุษยศาสตร์ ระหว่างทางหลอดไฟก็สว่างขึ้นเป็นสีต่างๆ ริบบิ้นหลากสีทำให้เขาตาลาย ร้านรวงรายทางที่จัดโดยชมรมต่างๆ เช่น ซุ้มเหล้าอะแคปเปล่า ซุ้มอาหารพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ คาเฟ่สุนัข ซุ้มเหล้าบอร์ดเกม ต่างได้รับความนิยมอย่างมาก
“อ๊ะ! ไปตรงนั้นกันค่ะ ตรงนั้น!”
จากที่เคยเดินอยู่เงียบๆ จีฮเยกระโดดโลดเต้นแล้วชี้ไปยังร้านที่มีคนมารวมตัวกันมากเป็นพิเศษจนต้องต่อแถวยาวเหยียด ป้ายชื่อร้าน ‘ซุ้มเหล้าวิญญาณ’ ให้บรรยากาศที่เย็นยะเยือก และที่ทางเข้าเต็นท์ผ้าใบก็มียมทูตและผีสาวยืนอยู่ คอยหลอกให้คนที
