่เดินผ่านไปผ่านมากลัว
“ขอโทษนะคะ ตอนนี้ที่นั่งเต็มหมดแล้วค่ะ ถึงจะลงชื่อจองคิวไว้ก่อนก็ต้องรออีกหนึ่งชั่วโมงครึ่งค่ะ”
นักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวเป็นโทแกบีค้อมลงและกล่าวซ้ำๆ
“อ๋า… เห็นดูน่าสนุก คงจะไม่ได้สินะคะ”
จีฮเยทำหน้าเสียดาย ซังอูไม่สนใจวิญญาณอะไรพวกนั้น แต่เพราะเขาติดหนี้จีฮเยอยู่จึงไม่อยากอยู่เฉย น้ำหนักของเครื่องเล่นเกมที่อยู่ในถุงช็อปปิ้งคือความรับผิดชอบที่เขาต้องรับฟังความปรารถนาของหญิงสาว ซังอูบอกให้จีฮเยรอแล้วแหวกฝูงชนแทรกตัวเข้าไปในเต็นท์
ภายในร้านที่มืดเหมือนถ้ำถูกตกแต่งด้วยของตกแต่งแปลกประหลาด และโต๊ะทั้งสิบในร้านก็มีลูกค้านั่งอยู่เต็มทุกโต๊ะ เหล่าพนักงานร้านที่แต่งตัวจัดเต็มทั้งซอมบี้ พ่อมด ร่างทรง เทวดากับปีศาจ แวมไพร์ แฟรงเกนสไตน์กำลังให้บริการตามโต๊ะ และมอบความบันเทิงให้กับลูกค้า ในบรรดาพนักงานเหล่านั้น ซังอูรู้สึกเดจาวูกับภาพด้านหลังของแวมไพร์ที่กอดอกยืนลงน้ำหนักไปที่เท้าข้างหนึ่ง
‘อย่าบอกนะว่า…’
ผู้ท้าชิงคนสุดท้ายที่เอาชนะเขาในการแข่งขันเกมอาเคดก็แต่งตัวแบบนั้นเหมือนกัน ในตอนนั้นเองแวมไพร์ก็หันหลังมา ดวงตาของพวกเขาสบกันทันทีราวกับแม่เหล็ก
“…”
ขณะที่ซังอูก้าวถอย
