รเลยสักนิด ซังอูไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับความต้องการที่พลุ่งพล่านนี้อย่างไรจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ
‘ถ้าอดทนจนถึงวันจันทร์ก็คงจะแก้ปัญหาได้’
ดวงตาจริงจังคู่หนึ่งจ้องใบหน้าของซังอูแทบจะทะลุ
“ฉันสับสนจริงๆ ว่านายเป็นคนโง่ หรือเป็นอัจฉริยะกันแน่”
“ผมไม่เข้าใจว่ารุ่นพี่พูดอะไรครับ ผมไปก่อนนะครับ”
ซังอูกลับไปยังที่นั่งแล้วสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า เขารู้สึกว่าถ้าอยู่ที่นี่ต่อไปเขาอาจก่ออาชญากรรมอะไรสักอย่างจึงรีบออกจากห้องปฏิบัติการไปอย่างรวดเร็ว
