ม่ให้สุ้มให้เสียง
“อะ ตกใจ…”
มือของแจยองกอบกุมสองข้างแก้มอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากของอีกฝ่ายทาบทับลงมา ซังอูจึงไม่สามารถพูดอะไรได้อีก ซังอูหลับตาลงด้วยสติพร่ามัว ริมฝีปากของแจยองมีกลิ่นวานิลา เขาไม่อาจรู้ได้ว่าในน้ำลายของอีกฝ่ายมีส่วนประกอบอะไรถึงได้มีรสหวาน พายุอารมณ์ลูกใหญ่พัดกระหน่ำทำให้หัวสมองของเขาเป็นอัมพาต ฝนตกลงมาห่าใหญ่พร้อมทั้งมีสายฟ้าฟาด ทำให้เขาไม่สามารถตั้งสติได้ ลิ้นของซังอูกวาดไปทั่วโพรงปากของแจยอง แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกที่เอ่อล้นยากจะควบคุม ในหัวเต็มไปด้วยความคิดที่อยากจะเอาชนะและกลืนกินอีกฝ่ายผู้ซึ่งมักจะทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ลงไปเสีย นั่นเป็นความรู้สึกที่ร้อนแรงและน่าเวียนหัว ยากจะแยกแยะได้ว่าเป็นความรู้สึกที่ดีหรือไม่ดีกันแน่
เมื่อหายใจไม่ออกจนทนไม่ไหวอีกต่อไป ซังอูจึงผลักอกแจยองออก เขาหอบหายใจอย่างแรงเหมือนเพิ่งไปวิ่งมาพลางใช้หลังมือเช็ดน้ำลายที่มุมปาก แจยองขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดราวกับกระซิบ
“นายน่ะ ภายนอกก็ดูไม่เป็นอย่างนั้นแท้ๆ ทำไมถึงได้รุนแรงแบบนี้”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่านั้นกระตุ้นความต้องการของซังอูมากยิ่งขึ้น ที่ทำไปช่างเปล่าประโยชน์ มันมีแต่จะแย่ลง ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไ
