ันทร์ก็…โรงแรมเลย?”
“ผมเข้าใจว่าอย่างนั้นนะครับ”
แจยองพองแก้มแล้วถอนหายใจใส่เพดาน ส่งเสียง ‘ฮู่ว’ ออกมาเสียงดัง จากนั้นเอามือลูบหน้าแล้วพูดว่า
“เอาเป็นว่าฉันเข้าใจแล้ว แล้ววันนี้ไม่มีอะไรเหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งสองอาทิตย์ น่าจะสะสมความอยากไว้เยอะเลยไม่ใช่หรือไง”
“จะทำวันนี้เดี๋ยวนี้ได้ยังไงครับ ไม่ได้เตรียมอะไรสักอย่าง”
“ถึงไม่ใช่เรื่องนั้นแต่ก็มีเรื่องอื่นที่ทำได้อยู่นี่”
แจยองมีนิสัยชอบพูดอ้อมๆ ดังนั้นเวลาคุยกับอีกฝ่ายซังอูมักจะต้องคิดซ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ยาก
“วันเสาร์ก่อนนู้นก็ทำที่ร้านเหล้าไปแล้วไงครับ”
“ทำอีกก็ไม่ตายหรอกน่า”
‘นั่นก็จริง’
ซังอูยืดขาออกไปแล้วเดินไถลเก้าอี้ด้วยจมูกเท้า เขาเข้าไปใกล้แจยองมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเก้าอี้กับเก้าอี้ชนกัน เก้าอี้ของแจยองจึงถูกผลักออกไปเล็กน้อย ซังอูยื่นมือไปยึดเก้าอี้ไว้แล้วเงยหน้าขึ้น แจยองซึ่งอยู่ห่างออกไปแค่ปลายจมูกกำลังเบิกตากว้าง ซังอูรู้สึกได้ถึงความต้องการที่ปั่นป่วนอยู่ในท้องอย่างชัดเจน
“ผมจะจูบรุ่นพี่แต่… ก่อนหน้านั้นเราควรล็อกประตูก่อนไหมครับ”
“ไปสิ”
ซังอูลุกขึ้นเดินไปกดปุ่มล็อกของลูกบิดทรงกลม จากนั้นเมื่อหันหลังกลับ แจยองก็มาโผล่ตรงหน้าโดยไ
