ักลอบล่าสัตว์กลอกดวงตาที่มีรอบตาดำคล้ำมองบน
“มึงอยู่ไหนเนี่ย”
[บ้าน กูถามว่ามึงอยู่กับซังอูเหรอ]
“ก็เด็กนี่มาที่ห้องทำงานแล้วไม่ยอมไปนี่หว่า เอาแต่นั่งทำหน้ามุ่ย ไม่ทำอะไรสักอย่าง! กูอึดอัดจะตายอยู่แล้วเนี่ย มึงมารับไปที ขับรถมาเดี๋ยวนี้เลย”
เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังออกมาจากลำโพง
[รู้แล้ว]
พูดจบ อีกฝ่ายก็ตัดสายไป
“สงสัยไอ้นี่จะคิดว่าฉันง่ายสุด เห็นไม่มีความจำเป็นต้องรับสายทันทีก็เลยจงใจไม่รับสินะ”
คนลักลอบล่าสัตว์ทำเสียงฟึดฟัดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้ซังอู ซังอูรับอุปกรณ์สื่อสารมาเก็บใส่กระเป๋าเป้แล้วหยิบหนังสือขึ้นมา
“คือ…นี่ ชูซังชู”
“ช่วยจำชื่อคนอื่นให้ถูกต้องหน่อยเถอะครับ”
ดูเหมือนว่าเขาจะพูดประเด็นนี้มาเป็นสิบครั้งแล้ว ซังอูเคยพยายามจำชื่อของคนลักลอบล่าสัตว์ แต่กลับไม่ได้บันทึกข้อมูลไว้ ทว่าเขาเห็นสร้อยคอทองคำที่คอของอีกฝ่ายเขียนไว้ว่า ‘Yoona Choi’
“ถ้าผมเรียกว่าชเวยูชเวบ้างจะชอบไหมครับ”
“ก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้นนะ”
“งั้นต่อไปผมจะเรียกแบบนั้นแล้วกันครับ ชเวยูชเว”
“…”
ซังอูคล้ายจะอึดอัดเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย จะว่าไปแล้วเวลามาที่นี่ ความทรงจำระหว่างเขากับเธอก็มีเพียงการโต้เถียงกั
