ลงวันอยู่ด้วย
“นี่ จางแจยองรู้หรือเปล่าว่านายอยู่ที่นี่ อย่ามัวแต่นั่งอยู่อย่างนั้นสิ ลองโทรหาดู”
คนลักลอบล่าสัตว์ที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้น ซังอูยัดสมุดโน้ตลงในลิ้นชักอีกครั้งแล้วดันปิด
“วันนี้ผมไม่มีงาน รอนานกว่านี้ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ”
“แล้วถ้ามันไม่มาล่ะ คือฉันอึดอัดน่ะ ไม่ใช่อะไรหรอก ให้โทรไปแทนไหม”
“แล้วแต่เถอะครับ”
คนลักลอบล่าสัตว์ส่งเสียงเป่าลมออกทางปากแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หลังจากนั้นครู่หนึ่งเธอก็กดโทรออกและเปิดโหมดลำโพง เขาจึงได้ยินเสียงรอสายเสียงดัง
ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด…
ยิ่งเสียงรอสายดังหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ดังซ้ำไปเรื่อยๆ เขาก็ยิ่งประหม่า แต่แจยองไม่รับสาย แม้จะโทรไปอีกสองครั้งก็ยังเหมือนเดิม คนลักลอบล่าสัตว์สบถด่าและพูดว่า ‘มาดูกันว่าใครจะชนะ’ แต่ไม่ว่าจะโทรอีกกี่ครั้ง ผลก็ยังเหมือนเดิม
“หมอนั่นคงจะรำคาญเลยจงใจไม่รับว่ะ นี่ ลองเอาของนายมาโทรดูเถอะ”
ซังอูตอบรับคำขอนั้นอย่างมีมารยาท เขากดโทรหาแจยองแล้วยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่าย คราวนี้คนลักลอบล่าสัตว์ก็กดเปิดลำโพงเช่นเคย
ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด…
[ฮัลโหล]
“อะไรของมึง ทำไมไม่รับสายกู!”
[อยู่กับซังอูเหรอ]
คนล
