ซังอูอยู่ระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกจากงานพาร์ตไทม์ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้เขารู้สึกไม่ดีทั้งวัน ทุกย่างก้าวที่เหนื่อยล้าและน่าหงุดหงิดทำให้เขาหมดแรง ขณะเดินเข้าซอยบ้าน ซังอูรู้สึกอย่างจริงจังว่าอยากล้มตัวลงนอนบนเตียง
หน้าตึกมีคนคนหนึ่งนั่งหมิ่นๆ รออยู่ เขาอยู่ในชุดกางเกงกีฬาสีเทา เสื้อคลุมสีเหลืองสด มีฮู้ดคลุมหัว และกำลังเคี้ยวหมากฝรั่ง ดูเหมือนตู้เกมอาเคดอย่างไรอย่างนั้น ลูกโป่งพองออกมาจากปากของเจ้าตัวก่อนจะแตกดังโพละ
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเอาปากไปแนบกับปากของไอ้จิ๊กโก๋นั่นถึงสองครั้งแล้ว ซังอูไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะสนทนากับอีกฝ่ายจึงรีบเดินไปยังทางเข้าอะพาร์ตเมนต์ แต่ก่อนจะได้เข้าไป แจยองที่เคยนั่งนิ่งไม่กระดิกก็เดินเครื่องขยับตัวยกขาขึ้นขวางประตู พอซังอูคิดจะข้ามเข้าไป กระเป๋าหลังของกางเกงยีนส์ก็ถูกคว้าไว้ และถูกดึงไปข้างหลังจนตัวเซ
‘นี่มันคุกคามทางเพศนะครับ’
เพราะมือของอีกฝ่ายแตะโดนสะโพก เขาจึงอยากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่น่าเสียดายที่ซังอูไม่มีสิทธิ์พูด
“ผ่านไปเฉยๆ นี่จะไปไหน เป็นบ้าเหรอ”
แจยองผุดลุกขึ้นยืนขวางประตู ดูจากบรรยากาศและท่าทางของอีกฝ่าย ถ้าเขาจะถูกไถเงินก็ไม่แปลก
