แววตาของซังอูคล้ายจะดูดุดันเล็กน้อย แต่ทำไมใจเขาถึงเต้นแรงขนาดนี้นะ แจยองดึงเก้าอี้มานั่งชิดโต๊ะเพื่อให้ตรงกับคนตรงหน้าและประสานสองมือเขาด้วยกัน
“ครับ พี่ เรียกผมเหรอครับ”
ซังอูชะงักไปก่อนจะกระแอมไอสองสามครั้ง อีกฝ่ายมองมาที่แจยองอีกครั้งแล้วพูด
“นายน่ะ…ถ้าเห็นคำชี้แนะของฉันเป็นเรื่องตลกล่ะก็ นายลำบากแน่”
“เรื่องตลกอะไรกันครับ ผมตั้งใจฟังอย่างดีทุกคำเลยนะครับ”
“แล้วทำไมถึงชอบทำผิดซ้ำซากล่ะ”
“ผมจะระวังครับพี่”
“ปุ่มอันเดอร์สกอร์บนคีย์บอร์ดนายพังไปแล้วหรือไง เก่งภาษาอังกฤษแท้ๆ ทำไมเอาแต่พิมพ์ผิดอยู่ได้ ไม่ใช่เรื่องยากซะหน่อย ใส่ใจหน่อยเถอะ หืม?”
‘ในวงเหล้าก็ยังยกเรื่องงานขึ้นมาพูดได้ เหลือเกินจริงๆ ไอ้เด็กนี่’
แจยองหยิบออมุกขึ้นมาไม้หนึ่งแล้วยื่นไปที่ปากของซังอู
“กินนี่สิครับพี่”
ซังอูเคี้ยวออมุกอย่างตั้งใจก่อนจะกลืนแล้วพูดต่อ
“แล้วก็…นายคิดแต่จะแอบข้ามขั้นอยู่ได้ เพราะนายไม่ทำตามตารางงาน กำหนดการถึงได้ถูกเลื่อนเนี่ย”
“ทำๆ ไปมันก็มีกันบ้างครับ ยกโทษให้ผมหน่อยเถอะ ผมจะรับผิดชอบทำทั้งหมดทีหลังเองครับ”
“แค่ปากพูด?”
“ไม่ใช่ครับ วันนี้ก็ทำงานก่อนมาที่นี่ครับ”
โกหก วันนี้แจยองมัวแต่คิดเร
