ื่องซังอูจนไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น แต่ที่เขามั่นใจว่าจะทำในสักวันหนึ่งซึ่งไม่รู้วันไหนนั้นเป็นเรื่องจริง
“ชวนเล่นยาจาไทม์เพื่อจะด่าผมนี่เอง พี่ซังอูของผม”
ซังอูนิ่วหน้า แจยองรีบคีบโอะโคะโนะมิยากิไปป้อนถึงปากของเจ้าตัว มองผ่านๆ อีกฝ่ายดูเหมือนปกติดี แต่พอดูแบบนี้แล้วซังอูเองก็เหมือนจะเมาอยู่เหมือนกัน ดวงตาคู่นั้นดูผ่อนคลายเล็กน้อย ตอนอ้าปากรับกับแกล้มอย่างสงบเสงี่ยมก็ไม่สามารถรักษาความสมบูรณ์แบบไว้ได้ ห่างไกลจากภาพลักษณ์ในยามปกติที่เหมือนหุ่นยนต์
“ฉันอยากได้ยินนายพูดจาสุภาพต่างหาก ไอ้คนหยาบคายเอ๊ย”
“อ้อ งั้นเหรอครับพี่ ดื่มสักแก้วสิครับ”
แจยองยกแก้วโซจูของซังอูขึ้นแตะริมฝีปากของเจ้าตัว ซังอูดื่มเข้าไปแต่โดยดี หลังจากกลืนสิ่งที่อยู่ในปากแล้วก็ชี้นิ้วมาที่แจยอง
“นี่ จางแจยอง”
“ครับ เชิญพูดมาได้เลยครับ”
“นายแม่งบ้า…รู้ใช่ปะ?”
“แน่นอนครับ ผมรู้ดีเลย”
ซังอูหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกอดอกแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้
“ไอ้-บ้า-เอ๊ย มาเขียนหน้าคนอื่น”
“นั่นสิครับ ผมมันเลวจริงๆ ทำไมถึงบังอาจทำแบบนั้นกับใบหน้าของพี่ได้”
“ไม่ได้กักตุนเครื่องดื่มงั้นเหรอ... นั่นมันกักตุนไว้เก็งกำไรชัดๆ ฮอแซงจอน[1]น่ะ รู้จักไหม”
“นั่นสิค
