รับ มันน่าแจ้งสำนักงานคุ้มครองผู้บริโภคจริงๆ ผมกำลังสำนึกผิดอยู่ครับ”
“ไอ้ขยะ….”
“ผมมันขยะมนุษย์ที่รีไซเคิลไม่ได้จริงๆ ครับ ให้ผมคุกเข่าไหมครับ”
จากที่นั่งพิงเก้าอี้ ซังอูยืดตัวขึ้นในทันใด จากนั้นวางแขนซ้อนกันบนโต๊ะ แล้ววางคางทับลงบนนั้น ศอกของเขาดันจานโอะโคะโนะมิยากิไปข้างๆ ถ้าแจยองไม่จับไว้คงร่วงลงพื้นไปแล้ว
เพราะแจยองเองก็นั่งชิดกับโต๊ะ ใบหน้าของทั้งคู่จึงใกล้กันมาก ปีกหมวกของอีกฝ่ายเฉียดไปเฉียดมาอยู่ที่หน้าผากของเขา แจยองโน้มตัวลงวางคางไว้บนแขนเหมือนซังอู เมื่อดวงตาที่ถูกหมวกบังเผยออกมา ใจเขาก็เต้นเร็วขึ้น ทุกครั้งที่ซังอูกะพริบตา ขนตาที่ขึ้นเบียดกันเป็นแพก็พลอยกระพือขึ้นลงไปด้วย ริมฝีปากของคนตรงหน้าค่อยๆ ขยับ
“นายน่ะ…ถ้าไม่หล่อก็ไม่มีอะไรดีแล้ว
“ถ้าแม้แต่หน้าตาก็ยังไม่ดี มนุษย์ขยะอย่างผมคงต้องไปตายแล้วล่ะครับ”
“ก็รู้นี่”
ดวงตาที่ดูเลื่อนลอยเล็กน้อยเพราะอาการเมามองสำรวจใบหน้าของแจยองอย่างละเอียด ไม่ว่าสายตาคู่นั้นจะมองไปตรงไหน ตรงจุดนั้นก็จะรู้สึกร้อนขึ้นมา สายตาของซังอูหยุดอยู่ที่หน้าผากก่อนจะเลื่อนมาที่จมูก หู คอ คาง แล้วมาหยุดที่ริมฝีปาก ซังอูหรี่ตาลง และแจยองทันเห็น
