ว่าริมฝีปากของอีกฝ่ายเผยอ
“หน้าผมจะทะลุแล้วครับ พี่ซังอู”
ซังอูหรี่ตาเล็กลงกว่าเดิม คราวนี้ดวงตาแทบจะปิดเลยทีเดียว ซังอูหลบตาพลางหยิบขวดโซจูมารินใส่แก้วของแจยอง แจยองรับแก้วมาดื่มไปครึ่งหนึ่งแล้วพูดว่า
“ผมหล่อไหมครับ”
ซังอูแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเติมโซจูลงในแก้วของแจยอง แจยองยกแก้วที่ได้กลับมาแทนคำตอบขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
“ผม…หล่อไหมครับ พี่”
แจยองพูดอย่างเนิบช้าพลางจ้องเข้าไปในดวงตาสีดำของซังอู ดวงตาที่ลืมขึ้นเพียงเล็กน้อยไม่มีแววของความดุดันเหมือนปกติ
‘นายกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าเป็นอย่างที่ฉันเดา นายน่าจะกำลังต้องการฉันนะ’
จากนั้นซังอูก็ตอบออกมาเบาๆ ในที่สุด
“ครับ”
แจยองกะพริบตาช้าๆ ความรู้สึกจั๊กจี้ที่แผ่ออกมาจากหัวใจครอบงำทั้งร่างกายโดยไม่รู้ตัว เป้าหมายที่คิดจะตรวจสอบความอันตรายของความสัมพันธ์นี้ให้แน่ใจเลือนหายไป แจยองดื่มโซจูเข้าไปมาก อาจเป็นเพราะแบบนั้นเขาจึงคิดอยู่อย่างเดียวเท่านั้น
เขาวางมือบนโต๊ะแล้วยืดตัวลุกขึ้น ร่างกายซวนเซเล็กน้อยแต่ยังยืนตรงได้ จากนั้นก็ผลักโต๊ะที่กั้นกลางระหว่างพวกเขาไปด้านข้าง และก้าวเข้าไปใกล้ซังอูหนึ่งก้าว ซังอูเงยหน้าขึ้นมามอง เขาจึงเห็นหน้าอีกฝ่ายอย่าง
