ชัดเจน
“ซังอูยา”
“ทำไมครับ”
“ถอดได้ไหม”
“…”
ใบหน้าแดงซ่านนั้นเป็นเพราะฤทธิ์โซจูอย่างนั้นหรือ ความรู้สึกขัดแย้งในใจเชื่อว่า ‘ไม่ใช่’
“คิดอะไรอยู่ ฉันหมายถึงหมวก”
เขาดึงหมวกออกโดยไม่ได้รับอนุญาต พอเห็นซังอูมีสีหน้าตกใจทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกยินดีก็ผุดขึ้นในใจ อีกฝ่ายไม่ใช่พระเอกในการ์ตูนที่เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้เพียงเพราะถอดแว่นออกเสียหน่อย นี่อะไร ก็แค่เด็กผู้ชายหัวลีบคนหนึ่งเท่านั้นเอง แต่ถึงจิตใต้สำนึกจะร้องตะโกนอย่างนั้น แจยองก็ไม่ฟัง
ดวงตาสีดำสนิทตัดกับผิวขาวอย่างเห็นได้ชัด เป็นภาพลักษณ์ที่ทั้งเรียบร้อยและไม่เรียบร้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีแววตาที่ไม่เฉยเมย ชูซังอูที่ครอบด้วยฟิลเตอร์ซึ่งถูกบิดเบือนด้วยเหล้าและอารมณไม่ต่างอะไรกับอินคิวบัส[2]ที่ปลุกความแฟนตาซีที่ลามก
“วันนี้ไม่โกรธเหรอ”
เสียงของแจยองแหบพร่ากว่าปกติ หมู่นี้แค่ยืนอยู่ตรงหน้าชูซังอู เขาก็ควบคุมอะไรไม่ได้ดั่งใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียง สีหน้า อวัยวะเพศ หรืออะไรก็ตาม
“เอาคืนมาครับ”
ดวงตาคู่นั้นช้อนขึ้นมามอง มือลูบคลำผมหน้าม้าราวกับเขินอาย นายทำสีหน้าแบบนั้น ฉันไม่มีทางคืนหมวกให้ดีๆ อยู่แล้ว
“บอกให้เอามาไงครับ”
“ถ้าบอกว่าไม่ นายจะทำไง”
“บอก
