ให้เอาคืนมาไง”
“โอ๊ะ โกรธอีกแล้ว
“ไอ้นี่ เล่นอะไรให้มันรู้ขอบเขตซะบ้าง!”
ซังอูลุกพรวด ร่างกายของอีกฝ่ายไม่เตี้ยไม่สูง เป็นส่วนสูงตามค่าเฉลี่ยที่กำลังพอดี แจยองชอบที่ซังอูต้องเงยหน้าเพื่อสบตาเขา และชอบที่ตัวเองต้องก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อมองลงไปจากด้านบน อกของแจยองขยับขึ้นลงด้วยลมหายใจที่ร้อนรุ่ม
เขารอซังอูยื่นมือขึ้นมาถึงหมวก และในชั่วขณะนั้นเขากำข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น และมองนัยน์ตาสีนิลที่ดูสับสนวุ่นวายจากระยะห่างราวหนึ่งคืบ ซังอูหลุบตามองพื้น
“เชี่ยเอ๊ย”
แจยองเพิ่งเคยได้ยินซังอูสบถหยาบคายครั้งแรก เสียงของอีกฝ่ายแหบต่ำเหมือนกับเสียงของเขา
“นายว่าไงนะ”
“ผมไม่ได้หมายถึงพี่ครับ”
ซังอูจ้องแจยองด้วยดวงตาแข็งกร้าวราวกับไม่ยอมแพ้ แจยองยืนนิ่งถอนหายใจยาว เขาอยากแตะเนื้อต้องตัว อยากสัมผัสอีกฝ่ายจนทนไม่ไหว
“ซังอูยา”
“ครับ”
แจยองค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น ปลายทางอยู่ที่แก้มของซังอู จากนั้นใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้โหนกแก้มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน แจยองรู้สึกได้ผ่านผิวหนังว่าร่างกายของซังอูกำลังสั่น
“ขอเตือนนะ…อย่าเรียกฉันว่าพี่”
“ครับ”
“ถ้าขืนยังเรียกแบบนั้นอีกครั้ง…”
“พี่ครับ”
มือของแจยองเกร็งขึ้นมา คราวนี
