้ซังอูไม่ได้หลบตา
“พี่แม่งโคตรหล่อเลย”
แจยองกัดริมฝีปาก รู้สึกเหมือนใจร่วงลงไปข้างล่าง มือของเขาขยับเหมือนงูเลื้อยลงมาที่ลำคอที่เขาเฝ้ามองเป็นประจำ จากนั้นโอบรอบต้นคอที่ร้อนผ่าว ดึงรั้งเข้าหาตัวเองเล็กน้อย และหยุดก่อนที่หน้าผากจะแตะกัน
ใบหน้าที่ดูเร่าร้อนอยู่ตรงหน้านี้แล้ว แววตาสีดำสนิททอดมองมาที่เขาโดยไม่มีวี่แววของความเขินอาย สติสัมปชัญญะที่คอยกีดกันแจยองอ่อนกำลังลงมาก แต่ยังโชคดีที่ไม่ได้ลืมว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
