“แจ้งให้ทราบล่วงหน้า อีกหนึ่งนาทีฉันจะจูบนาย”
กฎข้อสุดท้ายที่เขาไม่ลืม มารยาทพอเป็นพิธีที่ไม่เกี่ยวกับความรู้สึกลึกๆ ในใจ
“ถ้าจะหนีก็ไปซะตอนนี้”
ลมหายใจหนักหน่วง ทุกครั้งที่หายใจออกจะมีเสียงที่คล้ายกับเสียงครางดังออกมาจากปาก ผิวหนังที่แตะกันสัมผัสได้เพียงความร้อน รอบข้างคล้ายกับมีเปลวเพลิงโหมกระพือ ดวงตาที่จ้องมองมากะพริบทีหนึ่ง แจยองมองภาพนั้นอย่างไร้สติ ซังอูกำเสื้อบริเวณอกของแจยองไว้ด้วยมือที่อ่อนแรงแล้วดึงรั้งไปทางตัวเอง
‘ยังเหลืออีกสี่สิบแปดวินาที’
ซังอูค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง และแนบริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากของแจยองเหมือนเมื่อวาน
เป๊าะ ฟิวส์ขาดลงแล้ว แจยองโอบท้ายทอยของซังอูแล้วดึงรั้งเข้ามาหา เอียงหน้าเล็กน้อยแล้วกลืนกินริมฝีปากของคนตรงหน้า เขาส่งลิ้นเข้าไปในโพรงปากนั้น อีกฝ่ายตกใจแต่ก็ตอบสนองด้วยวิธีเดียวกัน
ตั้งแต่วินาทีนั้นเขาก็ไม่เห็นหรือได้ยินอะไรอีกเลย สัมผัสได้เพียงความรู้สึกที่ชัดเจนของริมฝีปากที่ทับซ้อนกัน เรียวลิ้นที่พันกันยุ่งเหยิง และลมหายใจที่ผสานกันเป็นหนึ่ง ความรู้สึกดีที่เร่าร้อนนั้นไร้ซึ่งความบริสุทธิ์ มันทั้งป่าเถื่อน หยาบกระด้าง และทรมานด้วยความกระหายอย่างรุนแรงที่ไม่อ
