“อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?”
“ไม่ครับ”
“เอาโอะโคะโนะมิยากิ ออมุก แล้วก็โซจูสองขวดครับ”
แจยองพับเมนูส่งคืนให้พนักงาน อีกฝ่ายรับไปแล้วเดินหายเข้าไปหลังม่านบังตา
คืนวันเสาร์ ณ ที่นั่งในมุมหนึ่งของร้านเหล้าเล็กๆ ที่ขายอาหารญี่ปุ่น บรรยากาศเงียบสงบเหมาะแก่การพูดคุยกัน แจยองลักพาตัวซังอูมาระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกจากงานพาร์ตไทม์ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เขาจึงทำงานไม่ได้เลยตลอดทั้งวัน ถ้าเขาไม่ได้หลอนไปเองเพราะกำลังสะลึมสะลือ นั่นก็หมายความว่าชูซังอูแอบจูจุ๊บเขาแล้วหนีไปน่ะสิ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ซังอูผู้ซึ่งไม่เคยหลุดจากกรอบและแบบแผนอาจจะเป็นพวกไร้เพศ แต่แจยองคิดว่าอีกฝ่ายไม่มีทางเป็นเกย์แน่นอน นอกจากนี้สายตาที่ทอดมองมาที่เขาก็มีแต่ความเฉยชา ถ้าจะให้เชื่อว่านั่นคือสายตาของคนที่ตกหลุมรัก สู้บอกว่าเขาง่วงจนหลอนไปเองยังจะถูกต้องกว่า
“ทำไมจู่ๆ ถึงมาดื่มเหล้าล่ะครับ”
“ก็ทำงานด้วยกันมาตั้งสองอาทิตย์แล้วนี่หว่า ถึงเวลาสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานแล้วสิ”
“ก็…เอาเถอะครับ”
หลังจากนั้นความเงียบก็ดำเนินไปครู่ใหญ่ ตอนนี้แจยองชักไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรแม้ว่าซังอูจะนั่งอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าซังอูจะตั
