“ถ้ายังหมุนต่อไปแบบนี้ ฉันอาจจะโยนจอคอมออกนอกหน้าต่างไปจริงๆ ก็ได้”
“ผมว่ารุ่นพี่น่าจะต้องเข้ารับการรักษาอาการควบคุมความโกรธไม่ได้หน่อยนะครับ”
ซังอูแยกแยะเรื่องล้อเล่นกับความจริงไม่ค่อยได้
“ตั้งแต่เกิดมา ตอนไหนที่นายโกรธมากที่สุด ไหนลองบอกมาสักสามข้อซิ”
แจยองสังหรณ์ใจว่าใกล้จะหมดเวลาพักแล้วจึงจงใจเปิดประเด็นใหม่ เพราะถ้าซังอูถูกถาม เจ้าตัวจะต้องตอบแน่ และก็เป็นอย่างที่คิด อีกฝ่ายมองเพดานพลางจมอยู่กับความคิด
“อืม… ตอนที่รุ่นพี่ชวนไปดูหนังครับ”
“จะบอกว่าตอนนั้นคือโกรธที่สุดในชีวิตแล้วเหรอ”
ชีวิตนี้ไม่เคยตกอยู่ในวิกฤติเลยหรือไงนะ ไม่งั้นแค่เรื่องชวนไปดูหนังจะกระทบกระเทือนจิตใจขนาดนั้นเชียวเหรอ
“ครับ ส่วนข้อสอง… คือตอนล้างหน้าในห้องน้ำตอนคาบแรกของวิชา ‘Embedded System’ เทอมนี้ครับ”
โอ๊ะ ครองทั้งอันดับหนึ่งและอันดับสองเลยแฮะ แจยองเงียบไปเมื่อคิดว่าเขากำลังขุดหลุมฝังตัวเอง
“ข้อสามคือตอนแข่งท่องค่าพายตอน ป.6 ครับ”
“ทำไมล่ะ เพราะไม่ได้ที่หนึ่ง?”
“ก็ได้ที่หนึ่งนะครับ”
“งั้นทำไมล่ะ”
“ผมเกลียดตัวเองที่จำได้แค่ 622 หลักครับ หลังจากนั้นก็พยายามจำจนได้ถึง 1024 หลัก แต่ถ้าจะจำมากกว่านั้นก็รู้สึกว่าเสียเวล
