วันแรกซังอูอยู่อย่างสงบเสงี่ยม เพียงหนึ่งชั่วโมงก็กลับไป กะทันหันเสียจนไม่ทันได้รั้ง
ทว่าตั้งแต่วันที่สองเป็นต้นมาซังอูก็เปิดโหมดปีศาจราวกับตัดสินใจได้แล้ว หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ซังอูก็เอาโน้ตบุ๊กมาจัดการรีซอร์ซ[1]ที่แจยองทำไว้ และเริ่มวางลงบนโครงที่เจ้าตัวสร้างไว้ แจยองกำลังทำแผนที่หลังจากทำตัวละคร อาวุธ และเอฟเฟกต์เสร็จแล้ว เขาจึงคิดว่าจะผ่อนคลายสักหน่อย แต่ทุกครั้งที่ทำแบบนั้นก็จะถูกดุ
‘ถ้าอยากทำงานกับผมก็ต้องตามความเร็วให้ทันสิครับ’
‘ทำอย่างมืออาชีพไงครับ ทำงานด้วยมายด์เซ็ตแบบนั้นได้ไหมครับ’
‘อย่าสั่นขาครับ’
‘ลุกขึ้นมานั่งดีๆ ครับ’
‘เห็นปริมาณงานที่ทำได้แล้วยังจะหาวอีกเหรอครับ’
‘ผมให้เวลาคิดแล้วไงครับ ทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นล่ะครับว่าไม่ทำ’
นอกจากความสามารถด้านกราฟิกดีไซน์แล้ว ดูเหมือนว่าซังอูจะไม่ชอบอะไรในตัวแจยองอีกเลย เพราะถูกค่อนแคะมาตลอดสามวัน ตอนนี้ไม่ว่าจะได้ยินอะไร แจยองก็ถึงขั้นส่งเสียง ชิ อย่างไม่สนใจแล้ว
‘แน่นอนครับ ต้องทำ-ตาม-ใจท่านประธานชูอยู่แล้ว”
‘โอ้ นายท่าน ข้าน้อยหรือจะกล้าขัดคอ’
‘แม่งไม่ต่างอะไรกับพวกนักเลงเลย แค่ไม่ถือมีด’
‘ไหนดูซิ เบอร์โทรกระทรวงแรงงาน...’
‘พรุ