่งนี้ถ้าคอมเครื่องนี้พังก็รู้ไว้เลยว่าเป็นเพราะนาย’
‘ที่นี่คือเหมืองถ่านหินอาโอจี[2]หรอกเหรอเนี่ย!’
ความขัดแย้งเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ เพราะพวกเขาทำงานตามตารางที่ซังอูวางไว้และมีงานที่ต้องทำเยอะเกินไป แม้จะบอกว่าเขาจะไล่ตามให้ทัน แต่อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะไม่เชื่อ ถ้าพวกเขาเริ่มโต้เถียงกัน ยูนาก็จะด่าทีหนึ่งแล้วสวมเฮดโฟน แต่แจยองไม่นึกเสียใจที่พาซังอูมาที่ห้องปฏิบัติการ ที่จริงแล้วแม้อีกฝ่ายจะบ่นงึมงำอยู่ข้างๆ เขากลับเพลิดเพลินเสียอีก
“ขอพักสักสิบห้านาที”
แจยองวางเมาส์ราวกับโยนทิ้งแล้วบิดขี้เกียจ หลังจากผ่านวันเสาร์-อาทิตย์ ก็มาถึงวันจันทร์ที่ได้เจอซังอูอีกครั้ง
ช่วงสุดสัปดาห์เขามีนัดเล่นบาสเก็ตบอลและดื่มสังสรรค์ หลังแข่งเสร็จเขาออกมาจากงานเลี้ยงหลังแข่งก่อนคนอื่นๆ จึงถูกล้อว่าเป็นซินเดอเรลล่า ส่วนนัดดื่มเขาก็กุเรื่องว่าไม่ว่างจึงไม่ได้ไปและถูกด่ากลับมา แม้เขาจะแก้ไขส่วนที่ผิดพลาดและส่งแผนที่ที่สมบูรณ์สุดๆ ไปให้ถึงห้าชิ้น แต่แค่ขอพักสิบห้านาที ซังอูก็ยังทำสีหน้าไม่พอใจ
“โอเคครับ”
หลังจากตอบตกลง ซังอูก็จะรอจนครบสิบห้านาทีไม่ขาดไม่เกินแล้วสั่งให้กลับไปทำงานอีกครั้ง แจยองไปที่เตียงพับซึ่
