งตั้งอยู่ที่ด้านหนึ่งของห้องทำงานทันทีเมื่อได้รับคำอนุญาต เขาย้ายเสื้อผ้าของยูนาที่อยู่บนนั้นไปไว้ที่พื้นแล้วนอนลง
ซังอูนั่งตัวตรงอย่างมีสมาธิ มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือพลางเคาะแป้นพิมพ์ไปด้วย ตอนนี้เขาค่อนข้างชินกับการเห็นอีกฝ่ายอยู่ที่ห้องทำงานตอนค่ำๆ แล้ว
“นายก็พักด้วย”
“ผมมีงานต้องทำเยอะครับ”
“คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง ฉันหมายถึงให้พักไปด้วย ทำไปด้วยต่างหาก”
“งานเยอะแล้วจะพักยังไงครับ”
“ถ้าชวนคุยไปเรื่อยๆ ก็จะไม่มีสมาธิ ถือว่าได้พักไง”
“ประเทศอังกฤษในช่วงปีที่ 1850 ต้นไม้เกิดการติดเชื้อและมีสีคล้ำลง ทำให้ผีเสื้อกลางคืนสีขาวเทามีจำนวนลดลง ในขณะที่ผีเสื้อกลางคืนสีเทาดำขยายพันธุ์มากขึ้น”
“…คือจะบอกว่า?”
“สิ่งมีชีวิตมีสัญชาตญาณในการปรับตัวให้เข้ากับภัยคุกคามภายนอกครับ”
“อ๋อ จะบอกว่าฉันคือมลพิษ ส่วนนายคือผีเสื้อกลางคืนผู้น่าสงสาร? ก็ตั้งใจเปลี่ยนสีปีกแล้วกันน้า ฉันเป็นกำลังใจให้”
“ไม่ต้องให้กำลังใจด้วยคำพูด แต่หุบปากแทนน่าจะช่วยผมได้นะครับ”
ชูซังอูเหมือนเครื่องขายของอัตโนมัติที่ขายแต่คำพูดที่ถูกต้อง แจยองหลีกเลี่ยงการโต้เถียงที่แพ้ตั้งแต่เริ่มต้นแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาตอบข้อความจำ