ตอนนั้นเป็นตอนที่ UI ตัวละคร ไอเทม เอฟเฟกต์ แผนที่ และโลกในเกมเสร็จแล้ว แม้จะยังเหลือหน้า UI ที่ต้องทำอีกมาก แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะอยากพักเพราะความเหนื่อยล้าและความโล่งใจหนึ่งเปลาะจากการทำโครงใหญ่เสร็จไปแล้วในระดับหนึ่ง ไม่ว่าจะได้หรือไม่ได้ แจยองก็ยังรบเร้า
“ไปสำรวจข้อมูลกันเถอะ”
“ช่วยพูดให้เห็นเป็นรูปธรรมด้วยครับ”
“คือจะชวนไปสัมผัสประสบการณ์การเคลื่อนไหวในเกมและความรู้สึกตอนเล่นเกมของบริษัทอื่นที่ประสบความสำเร็จ วิเคราะห์ข้อดีข้อเสีย แล้วเอามาถกกัน รับแรงบันดาลใจในด้านศิลปะ และค้นคว้าเกี่ยวกับความสำเร็จในด้านความนิยมจากผู้เล่น ขณะเดียวกันก็เป็นการกระชับความสัมพันธ์ในหมู่คนทำงานแถมยังได้คลายเครียดด้วยไง”
ซังอูนั่งนิ่งไปครู่ใหญ่คล้ายไม่เข้าใจว่าแจยองพูดอะไร
“จะชวนเล่นเกมเหรอครับ”
‘ไอ้เด็กนี่ รับรู้ได้เร็วขึ้นแล้ว’
“ไปกันเถอะ แค่สองชั่วโมงก็กลับ งานส่วนที่เลื่อนไป พรุ่งนี้จะทำให้เสร็จทั้งหมดเลย สัญญา”
“เชื่อได้เหรอครับ”
“แน่นอนสิ ฉันเชื่อไม่ได้เหรอ”
เมื่อถูกรบเร้าเซ้าซี้ ซังอูก็เริ่มเชื่อว่าการสำรวจข้อมูลเป็นสิ่งจำเป็น… แต่ความจริงแล้วแจยองมีเจตนาแอบแฝง เขาเคยชินกับการเป็นคนแบกเกมเพราะเล่นเ