ล้วลูบบนหมวกของซังอู หลังจากผ่านขั้นตอนเพิ่มเติมอย่างการแจ้งล่วงหน้า เขาก็ได้ลูบหัวอีกฝ่ายสมใจ และรู้สึกพึงพอใจประมาณหนึ่ง ใจเขาอยากจะลูบไปถึงไหล่ แต่วันนี้พอเท่านี้ก่อน
“ฉันจะช่วยซัพพอร์ตนายเอง ให้นายไปถึงฝั่งฝัน”
คำพูดที่พูดราวกับกระซิบไม่ได้ออกมาอย่างราบรื่นมากนัก อาจเป็นเพราะเขาใส่ความจริงใจมากเกินไป เสียงจึงขาดๆ หายๆ เล็กน้อย
“ฉันมีความรู้สึกว่าอยากจะทำให้ดีแล้ว”
ซังอูนั่งกะพริบตานิ่งๆ ราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น สองวินาทีหลังจากนั้นอีกฝ่ายก็ส่ายศีรษะสลัดมือของแจยองออก
“เท่านั้นพอครับ”
จู่ๆ ซังอูก็พับโน้ตบุ๊กลงและเก็บของอย่างวุ่นวาย เขาเห็นแต่ใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายมาสามนาทีแล้ว และคิดว่าฝ่ายนั้นคงจะไม่หันด้านหน้ามาให้เห็น เมื่อดูเวลาก็พบว่าเพิ่งจะสามทุ่มครึ่งเท่านั้น
‘เมื่อวานกลับตอนสี่ทุ่มนี่นา…’
ซังอูเก็บของทุกอย่างใส่กระเป๋า ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้วเดินจากไป ทำท่าทางราวกับในห้องไม่มีใครอยู่ ซังอูหยุดยืนที่ประตูและพูดโดยไม่หันกลับมา
“ผมไปนะครับ เจอกันตอนประชุมคราวหน้าครับ”
‘ประชุมคราวหน้าของหมอนั่น… ก็บอกแล้วไงว่าให้พูดว่าพรุ่งนี้ก็พอ’
“อือ…กลับดีๆ นะ”
แจยองพึมพำกับศีรษะ
