ู่ใหญ่ การที่เจ้าตัวไม่ปฏิเสธในทันทีทำให้เขารู้สึกแปลกใจ แจยองรอมาพอสมควรแล้วแต่ก็ยังไม่มีคำตอบ
“ถ้าไม่ชอบก็ช่างเถอะ”
เมื่อเขาพูดดังนั้น ซังอูก็เกาคอพลางเอ่ย
“ไม่ได้ไม่ชอบอะไรขนาดนั้นหรอกครับ ขอแค่บอกล่วงหน้า”
ถ้าเทียบกับตอนแรก อีกฝ่ายดูนุ่มนวลขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ แจยองถึงกับต้องข่มความรู้สึกอยากยื่นมือไปที่หมวกสีดำใบนั้นเดี๋ยวนี้ไว้
“ต้องเตรียมใจก่อนไหม”
“ผมต้องเตรียมใจก่อนครับ ผมไม่ชอบอะไรที่ไม่ได้เตรียมตัว”
“ถ้าเรียนอยู่แล้วจู่ๆ คุณยายโทรมาบอกว่าคิดถึงนายมากก็เลยมารออยู่หน้าบ้านแล้ว นายจะทำยังไง”
“ผมไม่เล่นมือถือระหว่างเรียน และคุณย่าคุณยายของผมก็เสียชีวิตไปแล้วทั้งคู่ครับ”
“‘โทษที ถ้าอย่างนั้นขอยกตัวอย่างใหม่… ถ้านายต้มรามยอนอยู่ แต่ไม่มีผงปรุงรส?”
“ก่อนต้มผมจะเช็กก่อนว่ามีส่วนประกอบครบตามที่เขียนไว้ในวิธีต้มหรือไม่ เพราะงั้นไม่มีทางเกิดเรื่องแบบนั้นหรอกครับ”
“จะว่าไปแล้วนายต้มรามยอนเก่งนะ”
“ผมจะต้มรามยอนไม่เป็นได้ยังไงครับ ใครๆ ก็ทำได้ทั้งนั้นขอแค่มีสองมือและสติปัญญามากพอที่จะอ่านวิธีต้ม”
“ไม่ใช่ ถึงอย่างนั้นก็มีตั้งหลายคนที่ต้มไม่อร่อย… อ๊ะ ได้เวลาแล้ว”
แจยองยื่นมือออกไปอย่างไม่ลังเลแ
