รั้ง แจยองหัวเราะพลางส่ายหน้า
“เปล่า แค่เมื่อกี้จู่ๆ นายก็ดูเท่ขึ้นมาน่ะ แล้วเกมที่ว่าคือเกมอะไรล่ะ”
“StarCraft 1 ครับ”[4]
ถ้าไปร้านอินเทอร์เน็ตกับชูซังอูห้ามเล่น ‘StarCraft’ เด็ดขาด แจยองจดบันทึกไว้ในสมอง
“ก่อนจะเป็นนักพัฒนาเกมนายอยากเป็นอะไร”
“คนขับรถแบ็คโฮครับ”
“…”
วันนี้เขาได้เรียนรู้หลายอย่าง ชูซังอูไม่ใช่แค่หุ่นยนต์ที่หมกมุ่นกับงาน แต่เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ชอบดนตรีและมีความฝัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแววตาของซังอูเต็มไปด้วยความต้องการ
“ผมวางแผนจะใช้ความสำเร็จของ Veggie Venturer ปูทางเพื่อเข้าทำงานในบริษัทช่วงครึ่งปีหลังของปีหน้าครับ”
“บอกว่าเป็นพอร์ตโฟลิโอสำหรับฉันอย่างนั้นอย่างนี้ สุดท้ายก็เป็นพอร์ตโฟลิโอของนายเองนี่หว่า”
“ก็ดีทั้งขึ้นทั้งล่องไม่ใช่เหรอครับ”
แจยองรู้สึกราวกับว่าเกมที่พวกเขาเริ่มทำกันสองคนด้วยตารางงานที่แน่นเหมือนจะไม่มีวันพรุ่งนี้ได้ประสบความสำเร็จแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงคิดว่านั่นเป็นความมั่นใจมากกว่าความประมาท ความฝันของชูซังอู แม้มันจะไม่ง่ายแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เมื่อเกิดความรู้สึกเอ็นดู แจยองก็อยากทำสิ่งหนึ่งขึ้นมา
“นี่”
“ครับ”
“อีกหนึ่งนาทีขอลูบหัวได้ปะ”
“…”
ซังอูเงียบไปคร
