แจยองเท้าคางเหม่อมองซังอูโดยไม่ทำอะไรอยู่ครู่ใหญ่
“ทำไมนายถึงมาทำเกม”
หลังจากโพล่งถามออกไปแบบนั้นเขาก็คิดได้ว่ามันสายไป มันเป็นคำถามที่ควรจะถามตั้งแต่แรก
ทำไมชูซังอูถึงพยายามสร้างเกม ทั้งที่เป็นคนที่ไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับคอนเทนต์เลยแท้ๆ อีกฝ่ายเก่งแค่ด้านการเขียนโปรแกรมเท่านั้น แต่ดูเหมือนจะไม่มีเซนส์ด้านภาพกราฟิกหรือเสียงประกอบเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้คนที่ไม่เหมาะกับการทำงานเป็นทีมและไม่สนุกกับการทำงานเป็นทีมดันมาทำเกมที่จำเป็นต้องมีดีไซเนอร์หรือนักวางแผนเสียนี่
“เพราะชอบน่ะสิครับ”
คำตอบที่ออกมาห้วนๆ ทำให้แจยองสะเทือนใจเล็กน้อย ดูจากที่อีกฝ่ายมีลักษณะพิเศษที่แข็งแกร่งมาก แจยองจึงคิดว่าเจ้าตัวคงไม่มีงานอดิเรกหรือสิ่งที่ชอบ
“ผมมีบริษัทเกมที่อยากเข้าทำงานอยู่ครับ ตอนอายุสิบห้าได้ลองเล่นเกมที่บริษัทนั้นปล่อยออกมาเป็นครั้งแรก มันสนุกมากจนผมโต้รุ่งเป็นครั้งแรกเลย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ความฝันของผมก็เปลี่ยนไปครับ ผมอยากทำเกมที่เหมือนกับเกมนั้นด้วยมือของตัวเองก็เลยศึกษาภาษาอังกฤษและศึกษาเกมเพิ่มเติมครับ
เมื่อซังอูเห็นสีหน้าของแจยองก็พูดว่า “อ้อ ไม่ได้ถามสินะครับ” และหันกลับไปมองจอคอมพิวเตอร์อีกค
