เปิดเพลง แต่มีเพียงคราวนี้ที่เจ้าตัวเงียบกริบ
“เพลงนี้ไม่รู้จักเหรอ”
“ผมจะไปรู้ได้ยังไงครับ”
ช่วงนี้ใครไม่รู้จักเพลงนี้เรียกได้ว่าเป็นพวกหลังเขาแท้ๆ แปลกจริงๆ เป็นอีกครั้งที่แจยองรู้สึกขัดแย้งในใจเล็กน้อยและตกอยู่ในความสับสน
“รุ่นพี่ครับ สลักระเบิดมือไม่มีห่วง ฝากแก้อันนั้นแล้วก็ดูข้าวโพดอีกรอบทีครับ อีกอย่างเมื่อกี้เลยเวลาสิบห้านาทีมาแล้ว กลับมานั่งที่ด้วยครับ”
‘ไอ้นี่เดี๋ยวปั๊ด’
แจยองนั่งนิ่งอย่างดื้อดึงอยู่ห้าวินาทีก่อนจะลุกขึ้น เมื่อเขานั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่เต็มใจ ซังอูก็เหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วย้ายสายตากลับไปมองโน้ตบุ๊กของตัวเองอีกครั้ง
‘น่ารักแต่ก็ไม่น่ารักเลยสักนิด’
แจยองยื่นมือออกไป ตั้งใจจะหยิกแก้มของอีกฝ่ายแรงๆ ก่อนจะนึกถึงข้อห้ามขึ้นได้เมื่อสายไป ซังอูนิ่วหน้าพลางเขม้นมองมือของแจยอง แจยองไขว้มือวุ่นวายแล้วตบมือในอากาศ
“โอ๊ะ? ตรงนี้มียุง….”
“นี่มันเดือนเมษา จะไปมียุงได้ยังไงครับ”
“ตรงนี้มี”
“ไหนแบมือมาครับ จับได้หรือเปล่า”
“เอ๊ะ? พลาดไปแฮะ”
ซังอูกลับไปเคาะแป้นพิมพ์อีกครั้งด้วยสีหน้าไม่ยอมรับ ขณะจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อัดแน่นไปด้วยตัวหนังสือที่อ่านไม่ออก อีกฝ่ายดูรอบรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง
