แต่กลับรู้ทุกอย่างขนาดนี้ ดูเหมือนจะเป็นผู้ฟังที่รอบรู้พอสมควร ระหว่างที่แจยองกำลังตะลึงงัน เพลย์ลิสต์ก็เลื่อนไปยังเพลงถัดไป คราวนี้เป็นวงดนตรีอินดี้ในประเทศที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก
“‘นาพัลซู’ อัลบัมที่สอง ‘พูดพล่อยๆ’ เพลงที่สิบสอง ‘ฉันจะไล่ประธานออกแล้วฮุบบริษัท’ ครับ”
แจยองเหม่อมองหมวกแก๊ปสีดำอยู่หนึ่งนาที
‘ชูซังอูมีรสนิยมเดียวกับเราเหรอวะเนี่ย’
ไม่น่าเชื่อ แจยองเลื่อนไปยังเพลงถัดไปด้วยใจเต้นไม่เป็นส่ำ
“‘โจชีวอนแบนด์’ อัลบัมที่หนึ่ง ‘แดงกับดำ’ เพลงที่เจ็ด ‘ดาวยักษ์แดง’”
“เชี่ย… เฮ้ย นายกับฉันรสนิยมโคตรคล้ายกันเลยอะ ขนลุกแล้ว”
“ไม่ใช่สักนิด อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ”
ดูจากที่ไม่พอใจขนาดนั้น อีกฝ่ายคงไม่ได้โกหก ต้องฟังบ่อยขนาดไหนถึงได้รู้กระทั่งเลขลำดับของเพลง แจยองตื่นเต้นดีใจจึงเลื่อนเพลงไปเรื่อยๆ ไม่มีเพลงไหนที่ซังอูไม่รู้จัก ไม่ว่าจะเป็นศิลปินในประเทศหรือต่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นเพลงแนวไหน ไม่ต้องบอกซังอูก็รู้ แม่นยำยิ่งกว่าแอปค้นหาเพลงด้วยเสียงเสียด้วยซ้ำ
แจยองเลื่อนเพลงมั่วๆ แล้วแตะพลาดไปเปิดเพลงฮิตติดอันดับหนึ่งของชาร์ตสิบสัปดาห์ซ้อนขึ้นมา ที่ผ่านมาอีกฝ่ายพูดชื่อเพลงออกมาภายในสิบวินาทีแรกที่
