ก็คงไม่ย้อนตอบและรีบร้อนตัดสายไปแบบนั้น
‘เราเข้าใจผิดไปเองเหรอวะ’
ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงโชคดีแล้ว ยูนาที่อยู่ด้านหลังบ่นพึมพำขึ้นมา
“บ้าเอ๊ย เมื่อกี้มึงเป็น’ไรอะ”
“อะไร”
“น้ำเสียงกับวิธีพูดทำไมเป็นแบบนั้นวะ อยากจะอ้วก”
“ไม่เสือกสิครับ”
ซังอูเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่เขารู้สถานการณ์ของตัวเองดี อาการของการมีความรัก สภาวะไร้ข้อผูกมัด มีเพียงความตื่นเต้นอย่างอิสระเท่านั้น สำหรับการมีความรัก เขาสนุกกับช่วงเวลานี้ที่สุด ถ้าความรู้สึกพัฒนาจากจุดนี้ไปมากกว่านี้ สถานการณ์จะซับซ้อนยิ่งขึ้น ขุ่นมัวยิ่งขึ้น ทั้งยังอันตรายยิ่งขึ้น แต่ขอเพียงรักษา ‘เส้น’ นี้ไว้ได้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล แจยองมั่นใจ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยเสียการควบคุมเพราะความรู้สึกเลยสักครั้ง
‘แต่ถึงอย่างนั้นก็ตั้งอกตั้งใจเช็ดผลไม้ที่ไม่ได้เอาเข้าปากน่าดูเลยนะครับ’
แจยองมองรูปที่อัดแน่นอยู่เต็มโฟลเดอร์พลางยิ้มอย่างขมขื่น ถ้าเพียงซังอูไม่มาเล่นตุกติกแกล้งทำตัวเป็นรุ่นน้องที่น่ารักขึ้นมา เขาก็คงไม่ถูกปั่นหัวอย่างไร้ทางตอบโต้แบบนี้ แจยองเปิดกล่องอีเมลแล้วแนบไฟล์งานที่เขาตั้งใจทำลงไป
ส่งเมลแล้ว เสร็จงาน
