านั่งงงไปชั่วครู่ก่อนจะหรี่ตาลงเมื่อสายไป
“เลิกพูดอะไรไร้สาระสักทีเถอะครับ ภาษาโปรแกรมมิ่งมีตั้งกี่ภาษา ถ้าจะนับแบบนั้นก็ต้องบอกว่าหกภาษาแล้วครับ”
สายตาของอีกฝ่ายกลับไปมองที่แผนงานอีกครั้ง แผ่นแรกผ่านไปโดยไม่มีความเห็น แผ่นต่อมาก็ไม่ได้จิกกัดอะไร แจยองทันเห็นอีกฝ่ายเคลื่อนไหวด้วยการพยักหน้าเบาๆ เขาใจสั่นยิ่งกว่าตอนประกาศผลการประกวดที่รอมาครึ่งปีเสียอีก
ครู่ต่อมาสีหน้าของซังอูก็เปลี่ยนไปขณะตรวจดูภาพร่าง ริมฝีปากที่เคยเรียบนิ่งคลี่ยิ้มเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก ดวงตาที่ดูน่ากลัวหรี่เล็กและโค้งลงอย่างไม่คาดฝัน
“ตัวละครนี้เหมือนรุ่นพี่เลยครับ”
“…ตรงไหน”
“สักที่แหละครับ”
ภาพร่างหมายเลข 1 คือนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง หมายเลข 2 เป็นโครงกระดูกสยองขวัญ หมายเลข 3 เป็นตัวละคร SD[2] 2 ตัว หลังจากทำให้แจยองสับสนวุ่นวายแล้ว ซังอูก็ลดเอกสารแผนงานในมือลง แจยองสบตากับอีกฝ่ายและได้เห็นสีหน้าใหม่ ในดวงตาที่เบิกกว้างเล็กน้อยนั้นฉายแววตื่นเต้น
“ทำได้ดีมากครับ”
ช่วงเวลาแห่งการยอมรับที่เขารอคอยทั้งเรียบง่ายและง่ายดายจนน่าตกใจ แม้อีกฝ่ายจะพูดออกมาเพียงประโยคเดียว แต่ความภาคภูมิใจก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจเขาอย่างรวดเร็ว เพียงเพ
