ราะมันเป็นคำพูดที่มาจากคนพัฒนาเกมที่เข้มงวดและขาดความเป็นมนุษย์
สีหน้าของซังอูกลับไปราบเรียบในทันใดพร้อมทั้งมองมาที่แจยอง
“ตัวละครเอาเป็นภาพที่สามแล้วกันครับ”
“หา?”
ความประทับใจพังครืน แจยองรีบหยิบแผนงานมาพลิกไปที่หน้าตัวละครตัวที่หนึ่งที่เขาทุ่มเททั้งเวลาและความพยายามสร้างขึ้นมา นักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องที่มีมือและเท้าขนาดใหญ่ สวมแว่นหนาเตอะ และมีผมสีขาวยุ่งเหยิง เสื้อกาวน์ฉีกขาดเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเด่นชัดที่เขาลงสีอย่างพิถีพิถันถึงหนึ่งชั่วโมง
เมื่อพลิกกระดาษอีกสองแผ่นก็จะพบกับภาพร่างที่สามซึ่งเป็นภาพตัวละครชายหญิงคู่หนึ่งที่เขาใช้เวลาวาดลวกๆ แค่ห้านาทีเพื่อให้ครบตามจำนวน ตัวละครชายมีต้นแบบมาจากซังอู หน้าตาเหมือนเจ้าตัวทุกอย่าง แต่ไม่สวมหมวก ผิวขาว รูปตาดูดุดัน ร่างกายผอมแห้งอยู่ในชุดที่หลวมโพรก
“อันนี้รุ่นพี่ใช่ไหมครับ”
ซังอูชี้ตัวละครผู้หญิง แจยองนิ่วหน้า มองแค่สีหน้ายากจะตัดสินว่าอีกฝ่ายล้อเล่นหรือพูดจริง
‘หลอกด่ากูปะวะ’
ตัวละครที่มีผมประบ่าสีส้ม มีดวงตากินพื้นที่กว่าครึ่งหน้าไม่มีทางเหมือนแจยองแน่นอนอยู่แล้ว
“แต่ฉันชอบภาพแรกมากกว่านะ”
“ผมชอบภาพที่สามมากกว่าครับ”
แจยองส่ายหน้า แม้จะเป็นผ
